Wat als chaos een uitnodiging is om het creatieproces te vertrouwen?

Wat als chaos een uitnodiging is om het creatieproces te vertrouwen?

De vakantieperiode is achter de rug. De meeste scholieren en studenten zijn terug bezig. De opdrachten stromen binnen. De herfst doet zijn intrede. Alles gaat goed, neen?  

Bijna!  

Zoonlief heeft zijn herexamens niet gehaald en is aan een vroege midlifecrisis bezig. De tijd speelt in zijn nadeel.  

Chaos.  

Wat is je rol als ouder hierin? Sturen, (licht)forceren, omdat we weten wat goed is voor onze kinderen? Of begeleiden, luisteren en van daaruit zien wat mogelijk is? Ik zou zo graag het tweede doen, maar bots tegen de ‘verwachtingen‘ van de papa, de omgeving, de maatschappij. Blijkbaar hecht ik hier toch nog enig belang aan. Mooi inzicht, waarmee ik weer aan de slag mag gaan.
Work in progress. Waarbij ik het antwoord op de volgende vraag als poolster gebruik in de chaos:   

Wie wil ik zijn in deze situatie?

Zelfzorg blijft hoog staan op mijn agenda. Het lopen wordt ondertussen afgewisseld met CrossFit. In augustus heb ik ‘eindelijk’ de knoop doorgehakt en ben ik voor een abonnement gegaan. Ik schrijf ‘eindelijk’ want het blijkt dat ik best wel een koppige mind heb.
Alvorens een gewoonte daadwerkelijk te veranderen dient mijn mind namelijk eerst overtuigd te worden. Hiervoor heb ik best wel wat onderzoek mogen doen en is er best wel wat tijd over gegaan. Want het idee dat ik iets van krachtoefening moet doen is al enkele jaren oud. Echt waar! Maar, zoals in een vorige blog geschreven, door de eerste stap te zetten in de richting van een gezonde lifestyle, volgt de volgende stap, en vervolgens de daaropvolgende stap en zo wordt dat wat ooit “onmogelijk” was plots gewoon je nieuwe realiteit.  

Groeien gebeurt in kleine stappen

Dat groeien in kleine stappen gebeurt, klinkt logisch, niet? Het is één van de zeven basisovertuigingen voor een groeimindset.  

MAAR …  

Hoe dikwijls aanvaard je dat van jezelf? Hoe dikwijls aanvaard je de traagheid hiervan bij jezelf, of bij een ander? In om het even welk domein? Hoe dikwijls heb je je ongeduld je groei laten kapen? Gedachten zoals: “Dit is niets voor mij”; “Ik kan dit niet”; “Dit is te lastig”; “Vandaag niet”; …  zijn niet helpend en belemmeren onze potentiële groei.  

Als we daar dan het bekend sausje “I want it all and I want it NOW” bovenop gieten dan lijkt deze basisovertuiging voor een groeimindset op een slogan. Ver van ons bed, “iets” voor anderen, “iets” dat we weten maar niet naar handelen.  

Wel, in mijn experiment om CrossFit toe te voegen aan mijn lifestyle werd er tegelijkertijd opnieuw chaos gecreëerd. Dit is natuurlijk eigen aan het vinden van een nieuw ritme, een nieuw evenwicht. Niet alleen voor de organisatie thuis, maar ook voor mijn lichaam. 

Want uiteraard, als je JA zegt tegen iets, dan zeg je NEEN tegen iets anders. Tenzij we een machine hebben om “tijd” bij te maken. En bij mijn weten is die er nog niet. Met andere woorden, bij elke keuze voor iets, dienen we ook heel even stil te staan op de impact ervan op iets anders. Bij elke keuze voor iets, nemen we afscheid van iets anders. Dat kan even “pijn” doen, en dat hoort er gewoon bij. We zetten door wanneer de “winst” van het nieuwe groter is dan de “pijn” van het loslaten van het ander.    

In mijn geval betekent kiezen voor CrossFit dat ik mijn doelstelling van 750 km lopen dit jaar niet zal halen. Alleszins niet met de huidige stand van zaken. Mijn lichaam is ontregeld, en de CrossFit-trainingen vertragen momenteel mijn loopprestaties. Ik loop momenteel ook “maar” 2 keer per week en 2 keer per week ga ik naar CrossFit.  

Mijn nieuwe keuze betekent ook dat ik veel minder lees. Want terwijl ik loop, luister ik naar audioboeken of podcasts. Als “kennisspons” vind ik dit niet zo leuk.  

Kiezen voor CrossFit betekent ook dat ik meer moet plannen en minder flexibel ben. Want lopen kan je bij wijze van spreken veel gemakkelijker inplannen. Waar ik woon betekent het letterlijk gewoon schoenen aantrekken en beginnen lopen.  

En ik kan nog een aantal “pijntjes” opsommen …   

Dus ja, ook hier is nog wat chaos dat mag neerdwarrelen alvorens de winst van de nieuwe keuze ten volle te mogen oogsten.  

Maar hé! Ik ga voor een gezonde lifestyle. Ik vertrouw op het creatieproces, het proces dat me herinnert dat alle verandering naar iets nieuws best wel messy is in the middle.  

Ik weet dat ik spierkracht heb te ontwikkelen om mezelf alle kans te geven om op een gezonde manier door de perimenopauze te gaan. Want ook dat is een natuurlijk proces dat ergens in de nabije toekomst voor de deur zal staan. Of ik dat nu leuk vind of niet. Dus laten we ook hier een experiment van maken. Een uitdagend spel waarin zowel mijn mindset als mijn healthset wordt gevoed. Hoe leuk is dat!        

The mind and the body are not separate.  

What affects one, affects the other.  

Dus chaos. Alles mag zich opnieuw zetten. Oefening in balanceren, elke dag opnieuw. Waarbij ik het volgende quasi religieus momenteel toepas:  

What gets scheduled gets done.

Zeker in het begin, wanneer de nieuwe actie nog geen gewoonte is. Ik ken mezelf! Die excuses liggen op de loer.  

Wat is het fijn om je eigen patronen soms té slim af te zijn 😉. Ja, het vraagt tijd en energie maar de oogst van vol-doening, onder de vorm van het zien van je eigen progressie, is echt heerlijk! Ook al zal ik nog een aantal maanden mogen wachten om het effect van de CrossFit op mijn loopprestaties te zien, ik zie nu al dat ik net wat meer squats kan doen dan een week geleden. Dat ik net iets meer gewicht kan deadliften dan twee weken geleden. Het blijft afzien tijdens de training, maar de douche erna voelt als de hemel op aarde😉.  

Geniet van wat je doet
Laat los wat niet meer bij je hoort 
Koester wat je hebt
Droom van wat nog kan
En LEEF vandaag.   

Life is what happens to you while you’re planning your future. 

Live NOW!  

Wit of zwart?

Wit of zwart?

Graag delen we met jou het origineel indiaans verhaal van de twee wolven.  

Tot voor een maand geleden kende ik enkel de “moderne” versie van het verhaal die via social media verspreid wordt. Nu ik het originele ken, lijkt de moderne versie wel de “Hollywood” versie te zijn, niet echt in touch met de werkelijke menselijke natuur.   

De moderne versie laat een fundamenteel andere belangrijke les achterwege. De originele versie voelt voor mij kloppend aan, voorbij “goed” of “slecht”, inclusief.   

Beyond right and wrong there is a field.
I will meet you there.

– Rumi –

Hier is de versie die je waarschijnlijk al gezien hebt:    

Een Cherokee grootvader spreekt met zijn kleinzoon over het leven. “Er woedt een gevecht in mij,” zegt hij. “Het is gevaarlijk en het is tussen twee wolven.  

De zwarte wolf is slecht. Hij is boosheid, afgunst, verdriet, spijt, arrogantie, zelfmedelijden, schuldgevoelens, wrok, leugens, superioriteit en ego.” Hij vervolgde: “De andere is goed. Hij is vreugde, vrede, liefde, hoop, sereniteit, nederigheid, vriendelijkheid, empathie, vrijgevigheid, waarheid en geloof. Dezelfde strijd gaat door in jou en in alle anderen.”  

De kleinzoon dacht na over zijn woorden en vroeg: “Welke wolf zal winnen?” 

In de versie die je waarschijnlijk hebt gehoord, antwoordde de oude Cherokee gewoon: “Degene die je voedt.”

Maar hier is hoe het originele verhaal van de twee wolven echt eindigt:   

De oude Cherokee glimlachte en antwoordde: “Ze winnen allebei, want ik geef ze beide aandacht.”  Het verhaal gaat verder. “Zie je, als ik ervoor kies alleen de witte wolf te voeden, zal de zwarte om elke hoek verstopt zitten om te wachten tot ik afgeleid word en springt dan op om de aandacht te krijgen waarnaar hij hunkert. 

Hij is altijd boos, jaloers, ontevreden en bang. Hij zal de witte wolf altijd bevechten. 
Maar als ik de zwarte wolf ook aandacht schenk en hem erken, omdat ik hem begrijp en omdat ik zijn sterke krachten af en toe nodig heb, is hij tevreden en gelukkig. En de witte wolf is gelukkig. Want de zwarte wolf heeft veel kwaliteiten; hij is vasthoudend, moedig, onbevreesd, wilskrachtig, en vindingrijk. Dat heb ik van tijd tot tijd nodig en dat ontbreekt de witte wolf. Maar de witte wolf heeft compassie, zorgzaamheid, kracht en het vermogen om te herkennen wat er in het beste belang is van allen. 

Zie je,de twee wolven hebben elkaar nodig. Het voeden van slechts één en het verhongeren van de andere zal uiteindelijk beide oncontroleerbaar maken. Door voor alle twee te zorgen kunnen ze je allebei dienen, zodat je iets groters kunt doen, iets goeds met je tijd op aarde. Voed ze allebei en je zult hun interne strijd om jouw aandacht tot rust brengen. En als er geen inwendige strijd is, kun je de stemmen van je innerlijke wijsheid horen. Die zullen je leiden bij het kiezen van het juiste pad in elke omstandigheid. 

Vrede, mijn zoon, is waar we allemaal naar moeten streven in het leven.  

Een man of een vrouw die vrede van binnen heeft, heeft alles. Een man of een vrouw die verscheurd is door de oorlog in zichzelf heeft niets. Hoe je ervoor kiest om om te gaan met de tegengestelde krachten in jezelf zal je leven bepalen. Verhonger de ene of de andere of begeleid hen beide. Ook in jou, mijn jongen, huizen deze twee grote krachten. Behandel beide respectvol, dan winnen beide en is er vrede!” 

Dit is de ware boodschap van het verhaal van de twee wolven. 

Wij horen graag hoe het voor jou is om de originele versie te lezen.  

Wat maakt het in je los?  

Wat vertelt het jou? 

Groeien gebeurt in kleine stappen, met verrassende wendingen

Groeien gebeurt in kleine stappen, met verrassende wendingen

Zo net voor de grote zomervakantie duik ik nog eens in mijn pen.

Misschien herinner je je nog mijn loopdoelstelling, zevenhonderdvijftig kilometer lopen in één jaar.

Voor mij is dit best wel een ambitieuze doelstelling. Na jaren een haat-liefde verhouding te hebben met het lopen, heb ik mezelf gewoon een doel gesteld, met een beklijvende WAAROM voor ogen.  

En wat doen lopers? Wel, die lopen, they show up. Elke keer opnieuw, door weer en wind, met of zonder goesting, omdat het nu eenmaal lopers zijn.

Ik heb ook een heldere waarom gedefinieerd: ik wil een sterk hart hebben om zo lang als mogelijk deze machine (mijn lijf) op een duurzame en gezonde manier te laten draaien. En wat moet je doen voor een sterk hart? Cardio-training!

Mijn luie natuur, eerder gemakkelijk dan moeilijk, zeker voor wat sport betreft … gecombineerd met de mooie velden waar we quasi in wonen, en de steeds wisselende werkuren, bracht me terug bij mijn haat-liefde verhouding van het lopen.  

Deze keer hou ik het blijkbaar ook langer vol dan alle andere keren? Zou het de wijsheid zijn die komt met de jaren? Of zou het toch met die identiteitsshift te maken hebben? Of zou het zijn door het wereldkundig maken van mijn doel en een ego dat dreigt gekrenkt te worden als ik het niet haal? Of een combinatie van dit alles?

Wat het ook is, ik hou vol, ik ben namelijk een loper! Ik heb in de gietende regen gelopen, in de sneeuw, in de kou, bij windkracht 4 en in de warme dagen … Vandaag staat mijn teller op 412.5 km!

Nooit met goesting gestart, altijd met voldoening geëindigd.

The funny thing about motivation is that it comes after action, not before

Ondanks het feit dat ik dit weet, dacht ik op een gegeven moment dat ik iets mis deed. Ik had namelijk verwacht dat na een aantal maanden de goesting om te starten wel zou komen. Tot op heden niet dus.

Trust the process

Start to accept and celebrate where you are

Instead of expecting where you should be

En dan mocht ik een cadeautje ontvangen… Op één van onze perfectionisme workshops hoor ik namelijk een dame vertellen dat ze ondanks het feit dat ze al jaren één keer per week tien kilometer gaat lopen ze de eerst drie kilometer nog steeds geen goesting of flow ervaart. Die komt er voor haar maar na een kilometer of vijf.

Aha! Ik ben niet alleen. Ik doe niets fout! Ik hoorde zelfs een reden om een volgende keer wat langer te lopen. Want, ik loop elke keer “maar” vijf kilometers. Dus de keer erna, met het zot in mijn hoofd, beslist om voor de tien te gaan. En wonder boven wonder lukt dat ook nog! En ja, ik voelde de flow komen. Nog niet de runners high waar ik al veel over gehoord en gelezen heb, maar wel het plezier om weer een mentale barrière te overwinnen. Nu, tot heden is het beperkt gebleven tot die ene keer tien kilometers. Omwille van de tijd die het in beslag neemt. Want ik loop natuurlijk op mijn “slakken”-tempo.      

Maar, ik zie progressie hierin, en dat is echt leuk en geeft me een gevoel van fierheid over mezelf, wat ik gemist heb in al mijn vroegere loopexperimenten. In al mijn vorige experimenten kruiste ik enkel op mijn ProgressTracker de dag aan dat ik was gaan lopen. Nu noteer ik ook mijn tijd, mijn gemiddelde hartslag, mijn hoogste hartslag, het aantal gelopen kilometers, het tijdstip van lopen en het totaal gelopen kilometers tot nu toe. In het begin was ik vooral blij dat ik liep en zag ik geen verbetering. Nu, na zes maanden wel. En dat werkt echt motiverend!

Dat herinnert me aan wat mensen nodig hebben om zich goed te voelen, thuis of op het werk. Wij hebben het gevoel van progressie nodig in dat wat voor ons belangrijk is, of dat wat ons interesseert. En progressie zien en ervaren kan je maar door een aantal punten systematisch te meten om er van tijd tot tijd bij stil te staan en eruit te leren!

Om weer verder te groeien.

Meten om te verbeteren is helemaal anders dan meten om te (ver)oordelen

En in die fase ben ik nu beland. De enige manier om mijn tijd te verbeteren – en blijkbaar zou mijn egootje dat leuk vinden –  is door interval te lopen en aan krachttraining te doen. En zo wordt er stap voor stap ruimte gemaakt in mijn hoofd, in mijn mindset, voor een volgend groei-experiment. 

Ik ben momenteel aan het exploreren wat mogelijk is voor mij om wat spierkracht te ontwikkelen. Mijn mindset vindt interval momenteel nog een dingetje, daar zullen nog wat emmertjes voor naar de zee moeten gedragen.

Maar zes maanden geleden vond mijn mindset dat ook van vijf kilometer lopen. Krachttraining was toen zeker nog niet aan de orde. En zie nu… Geheel organisch gegroeid. Door stap na stap te doen wat ik me voorgenomen had; door mezelf te zien groeien, is de goesting om verder te groeien gegroeid.  

Die zotte zevenhonderdvijftig kilometer wordt steeds meer haalbaar! 

Change your mindset, change your life

Geniet van de zomer!

JA en NEEN – beiden zijn welkom!

JA en NEEN – beiden zijn welkom!

Ik zou elke blog kunnen starten met de waarneming dat de maanden elkaar razendsnel opvolgen.  

En eigenlijk is dat zelfs geen waarneming. Neen, het is duidelijk een interpretatie van de waarneming dat we ondertussen al in juni beland zijn. Een invulling van de feiten, een oordeel.    

Het verschil tussen een bloem en een onkruid is een oordeel

Ik heb mezelf het afgelopen weekend getrakteerd op een 2-daagse training. Een opfrissing in verbindend communiceren. Ik heb deze training vele jaren geleden al eens gevolgd, als onderdeel van mijn leiderschapstraject. Ik herinner me dat ik toen –  en ook nu – vele AHA-momenten ervaren heb. Dit gedachtengoed van Marshall Rosenberg gaat hand in hand samen met de groeimindset.   

De theorie is eenvoudig. De toepassing is best wel moeilijk.  

Het is een gedachtengoed dat ons uitnodigt om eigenaarschap te pakken over de woorden die onze mond verlaten. Het gaat niet over goed of fout. Het gaat over het bewust worden van het al dan niet verbindend effect van onze communicatie. 

Het gaat ook over het bewust worden van onze eigen gedachten, emoties en behoeften. Verbinding met onszelf is cruciaal om verbindend te communiceren. Ja, dit vraagt stilte-momenten. Even inchecken bij onszelf: “Wat is hier echt gaande?”; “Wat heeft me nu echt geraakt?”; “Wat denk/voel/wil ik nu zelf?”; …     

Het is een dans tussen bewust worden én bewust zijn; tussen innerlijk en uiterlijk observeren; tussen intentie en doen; tussen fouten maken en leren; tussen oordeel en compassie. Het is dansen met wat zich aandient. En het is vooral oefenen, oefenen en nog eens oefenen.  

Tussen wat gezegd wordt en niet bedoeld,  

en wat bedoeld wordt en niet gezegd,  

gaat de meeste liefde verloren

Zoals de trainster meegaf: verbindend communiceren is echt niets voor doetjes. Het vraagt moed.   

Gevoelens en behoeften hardop durven benoemen, wordt door de meeste mensen als risicovol ervaren.    

Obstakels die het verbindend effect op de helling brengen zijn onder andere gedachten die klinken als “Wat gaat die ander dan wel niet van me denken?”; of “Dat gaat tegen me kunnen gebruikt worden!”; of “Ik weet niet wat ik voel of nodig heb, dus ik sla even die stappen over …” ; of …   

Graag deel ik mijn lessen met jou: 

Het zuiver uiten van een verzoek, in plaats van een eis, is mijn uitdaging. Zeker in privé-context. Ik mag meer oefenen in het helder verwoorden van mijn verzoek, mijn vraag aan de ander.  

In plaats van ervan uit te gaan dat de ander het ondertussen wel weet, waardoor ik de verantwoordelijkheid van invulling bij de ander laat. Hierdoor is de kans van frustratie of teleurstelling -en het dus uit verbinding gaan – uiteraard hoger, dan wanneer ik het helder zou formuleren.   

Dat houdt ook in dat de ander zowel “JA” als “NEEN” mag antwoorden op mijn verzoek. Een uitnodiging voor mij om noch het ene, noch het andere persoonlijk op te nemen. Beiden zijn ok en vormen een basis om samen te kijken wat er dan wel mogelijk is.   

          Wat als de NEEN van de ander op mijn verzoek gewoon een JA is aan eigen behoeften?

Ja, dit weekend was een mooie opfrissing én een bevestiging van mijn persoonlijke groei: never ending én altijd in ont-wikkeling.  

Ik heb al vele mooie momenten gehad om de opfrissing terug in de praktijk te brengen. Met mijn man, met mijn zonen, met vriendinnen en familie.  

MANMANMAN. Het is echt een heerlijke dans van vallen en opstaan!  

Telkens als ik mezelf begin te “veroordelen” omdat ik het nog niet altijd “juist” doe of omdat ik een oordeel heb over de ander, of … dan herinner ik me eraan dat het echt niet gaat over goed of slecht, maar gewoon over bewust worden en kiezen.  

Dit is zo gelijklopend met het ontwikkelen van onze groeimindset. Het start met het herkennen van onze mindset. Om vervolgens het effect ervan te erkennen, op onszelf en op de ander. Zodat we vanuit deze herkenning en erkenning vervolgens stappen kunnen ondernemen in het bewust kiezen van onze mindset. Er is geen goede of slechte mindset. Er is gewoon het bewustzijn van onze mindset om vandaaruit terug bewust te kiezen.   

Change your mindset, change your life

Verbindend communiceren is voor mij dé taal van de groeimindset. Met als doel verbinding met de mens in mezelf, waardoor ik mijn mindset steeds meer kan kiezen, in steeds meer situaties.  

Als kers op de taart krijg ik er ook een effectievere verbinding mee met de ander, wat ook weer een ondersteunend effect heeft op mijn groeimindset. 

Laten we samen dansen, in de regen en in de zon; 

Laten we samen dansen, met vallen en met opstaan; 

Laten we samen dansen, weg van goed of slecht; 

Laten we samen dansen, van mens tot mens, perfectly imperfect.  

Maak er een mooie maand juni van.  

De zomer roept ons al.  

Groeimindset uit de oude doos

Groeimindset uit de oude doos

Het is al mei. Ongelofelijk!

Heb jij ook de indruk dat de maanden elkaar sneller opvolgen dan voorheen?
Of is dat één van de vele ouderdomsverschijnselen horende bij mijn steeds talrijker wordende grijze haren?

Vandaag wil ik een tekst met jou delen uit de oude doos.
Een tekst die mij inspireert én helpt betekenis te geven telkens als ik het “loslaten” even uitdagend vind.

Vorige week stonden 2 bedrijfsworkshops op mijn agenda, met als thema “Perfectionisme ombuigen in optimalisme”. Willen, kunnen en durven “loslaten” is een dingetje wanneer we in onze perfectionistische mindset zitten. Dit is natuurlijk niet alleen zo voor “perfectionisten”. Dit is ook zo wanneer we even vastzitten in onze statische mindset, wanneer we ons groot gelijk willen tonen, …  

“Loslaten” wordt gemakkelijker als we er een andere betekenis aan geven.  
Nelson Mandela deelt genereus met ons die andere betekenis.

Loslaten

Om los te laten is liefde nodig …

Loslaten betekent niet je niet meer betrokken voelen,
maar dat ik het niet voor een ander kan oplossen of doen…

Loslaten is niet mezelf losmaken,
maar het besef dat ik een ander niet kan besturen…

Loslaten is niet een ander wat toestaan, een ander iets mogelijk maken,
maar de ander laten leren door zelf te ervaren…

Loslaten is machteloosheid toegeven,
hetgeen betekent dat ik besef dat ik het resultaat niet in handen heb…

Loslaten is niet proberen om een ander te veranderen, noch de schuld te geven,
het is weten dat ik alleen mezelf kan veranderen…

Loslaten is niet zorgen voor,
maar zorg hebben om, geven om…

Loslaten is niet fixen,
maar ondersteunen…

Loslaten is niet oordelen,
maar de ander toestaan om mens te zijn…

Loslaten betekent niet meer alles willen regelen,
maar de ander in staat stellen om zijn eigen resultaat te beïnvloeden…

Loslaten betekent niet ontkennen,
maar aanvaarden…

Loslaten is niet zeuren, schelden of ruzie maken,
maar durven mijn eigen tekortkomingen op te sporen en te verbeteren…

Loslaten is niet alles naar mijn hand zetten,
maar elke dag nemen zoals het komt en er mezelf gelukkig mee prijzen…  

Loslaten is niet iemand bekritiseren en reguleren,
maar proberen te worden wat ik droom dat ik kan zijn…

Loslaten is niet spijt hebben van het verleden,
maar eruit leren én groeien en leven voor de toekomst…

Loslaten is minder vrezen, meer liefhebben.

<<Toegeschreven aan Nelson Mandela>>

Loslaten is een deugd en een kunst. Het is de voorbode van iets nieuws.

Wat houdt jou tegen om los te laten wat je niet meer dient?
Wat houdt jou tegen om te zijn wie jij wilt zijn?
Aan welke betekenis hou je nog vast?

Laat het los …
En bereid je voor op iets nieuws…

Welkom!

Stel eens een andere vraag

Stel eens een andere vraag

De paashaas huppelt voorbij en heeft voor jou een vraag mee 

Wat is het beste dat jou kan overkomen als …?

Ik heb me altijd die andere vraag gesteld “Wat is het ergste dat je kan overkomen?”.

Deze vraag heeft me menigmaal geholpen om over mijn eigen mentale obstakels van angst te stappen en toch te doen wat nodig is om te doen om een bepaald doel te behalen.

De laatste tijd probeer ik dingen anders aan te pakken, om te zien of ik daardoor ook andere resultaten behaal, geïnspireerd door de quote:

If you keep doing what you’ve always done
you’ll keep getting what you’ve always got

Ja, er zijn een aantal dingen die ik graag anders wil, dus een mooie uitnodiging om daadwerkelijk dingen ook anders aan te pakken.

Natuurlijk is dit gemakkelijker gezegd dan gedaan. Alleszins dat is mijn ervaring, zeker als ik een duurzame verandering beoog.

Dit vraagt mindset-werk. Wat in theorie simpel is en slechts uit drie stappen bestaat.

Het bewust zijn van mijn mindset, is dan mijn eerste stap. Ondertussen ben ik expert geworden in het analyseren van mijn gedachten. Dus dat is easy peasy.

De volgende stap is evalueren welke hiervan ondersteunend zijn en welke niet. Ook dat gaat me beter en beter af.

Om vervolgens te bepalen of ik bereid ben om de niet-ondersteunende gedachten los te laten, zodat ik vrij ben om andere keuzes te maken. 

Die laatste stap is soms te vergelijken met “The devil is in the details”.

Op de één of andere manier lijkt het doorvoeren van rationeel logische stappen soms op een identiteitscrisis door die laatste stap.

Ik geef een voorbeeld.

Al jaren drink ik té veel koffie dan goed voor me is. Zo af en toe doe ik dan een detox en dan ben ik de eerste drie dagen niet te genieten. Mijn huisgenoten zijn hier al menigmaal de pineut van geweest. Duidelijk een signaal dat mijn lichaam er goed verslaafd aan is.

Zonder dat ik er echt bewust van ben is mijn dag ingedeeld naar mijn koffiepauzes toe. Koffiedrinken heeft voor mij ook een gezellig sociaal aspect. Als er iemand op bezoek komt of als ik ergens ontvangen word, is dat kopje koffie erg welkom. Uiteraard vergezeld van een koekje of een stukje chocolade. Lekker op zijn Belgisch.

Een uitstapje is maar geslaagd als we even pauzeren in dat ideale koffiehuisje.

Op vakantie zal ik in de reisgids kijken naar het beste koffiehuisje en er natuurlijk ook passeren. Ik denk dat ik van bijna elke reis een zakje koffiebonen heb meegebracht. 

Zoals je kan lezen, ik ben duidelijk een koffiedrinker.

Tot maart 2021. Yes, ik ben ondertussen al een dik jaar koffievrij! Dit heb ik nog nooit zo lang vol gehouden. Een ware identiteitsshift. Ik durf nu zelfs zeggen dat ik geen koffiedrinker meer ben. Mijn naaste omgeving heeft dit niet voor mogelijk gehouden. En in alle eerlijkheid, ik ook niet. De vele mislukte pogingen maakten dat ik mezelf daarin niet meer vertrouwde.

Totdat ik die mislukte pogingen echt ben gaan beschouwen als leermomenten. Niet het alleen theoretisch weten uit de boekskes, maar er echt zo mee aan de slag gaan. Die mislukte pogingen zijn namelijk alleen maar indicaties van hoe het niet kan.

En zo kwam de vraag van de paashaas tot leven: Wat is het beste dat mij kan overkomen als ik geen koffie meer drink?

De kwaliteit van je leven wordt bepaald door de kwaliteit van je vragen

Mijn brein ging met deze vraag aan het werk op zoek naar het antwoord. Antwoorden vond het in overvloed. In die mate zelfs dat koffie blijven drinken voor mij geen optie meer was.  Mijn mind was overtuigd. Yes, want dat is dikwijls mijn grootste tegenstander ;o).

Vervolgens heb ik ook oprecht andere methodes toegepast dan voorheen, gezien ik al wist wat allemaal niet zou werken.

En voila, één jaar later ben ik fier om mij niet meer te identificeren als koffiedrinker. Welcome freedom!

Misschien lees je dit en denk je: so what, no big deal.

Voor mij wel. Ik had het namelijk voor onmogelijk gehouden dat ik hierin zou slagen. En ik was mis. Een succes dat me eraan herinnert om ‘dat wat ik voor mezelf als onmogelijk label’ te challengen. Zoals steeds, door te beginnen met mijn eigen mindset erover onder de loep te nemen.

Ondertussen ben ik met een nieuw experiment bezig. Als me dit lukt, onderga ik weer een identiteitsshift. Eentje die ik ook helemaal voor onmogelijk hou. Ik ben ontzettend benieuwd naar wat het me zal brengen, wie ik dan zal zijn. Spannend! 

Wat hou jij voor onmogelijk?

Ben je daar helemaal zeker van?

Wat is het beste dat jou kan overkomen als ….?

Zalig Pasen en Mabrouk Ramadan