Niet omdat er grote woorden vielen. Niet omdat alles perfect werd opgelost. Maar omdat iemand buitenstapt met meer helderheid dan ervoor, meer vertrouwen, meer zin om ergens werk van te maken.
Dat is de kracht van een goed gevoerd groeigesprek.
Toch verlopen veel ontwikkelgesprekken anders. Ze blijven hangen in het overlopen van prestaties, taken of doelstellingen: Wat goed ging? Wat kan beter kan? Wat moet nog afgewerkt worden?
Nuttig? Absoluut! Maar groei ontstaat zelden uit een lijstje alleen.
Groei ontstaat wanneer iemand opnieuw verbinding voelt met zijn mogelijkheden.
De kwaliteit van de vraag bepaalt vaak de kwaliteit van het gesprek In veel organisaties zijn groeigesprekken nog sterk gericht op evalueren. Begrijpelijk, want er moeten doelen besproken worden, verwachtingen afgestemd, resultaten opgevolgd.
Alleen zit de echte beweging vaak ergens anders.
Niet in het beoordelen van het verleden, maar in het openen van de toekomst.
Een leidinggevende hoeft daarvoor niet altijd met grote coachingsmodellen te werken. Soms zit het verschil in één vraag die iemand even anders naar zichzelf laat kijken.
Bijvoorbeeld:
“Welke vaardigheid wil jij de komende zes maanden verder ontwikkelen, en wat heb je van mij nodig om dat waar te maken?”
Met zo’n vraag gebeurt iets belangrijks.
De medewerker wordt niet alleen bekeken vanuit huidige prestaties, maar ook vanuit potentieel. Het gesprek verschuift van verantwoorden naar ontwikkelen. Van “hoe heb ik het gedaan?” naar “waar wil ik in groeien?”
En minstens even belangrijk: de tweede helft van de vraag. “Wat heb je van mij nodig?”
Daar verandert het gesprek van richting.
Ontwikkeling wordt dan niet langer iets wat de medewerker alleen moet oplossen. Het maakt van groei opnieuw een gedeelde verantwoordelijkheid. Ondersteuning, feedback, ruimte om te oefenen, vertrouwen krijgen … het wordt bespreekbaar.
Waarom dit ertoe doet Mensen groeien zelden omdat iemand hen vertelt dat ze moeten groeien.
Ze groeien wanneer ze voelen dat ontwikkeling mogelijk is zonder voortdurend beoordeeld te worden. Wanneer er ruimte is om iets nog niet volledig te kunnen. Wanneer gesprekken niet alleen gaan over output, maar ook over leren.
Dat betekent niet dat duidelijke verwachtingen verdwijnen. Integendeel, net duidelijke kaders kunnen veiligheid geven. Maar binnen die kaders maakt de toon van het gesprek een groot verschil.
Wordt iemand vooral afgerekend? Of ook uitgenodigd?
Dat verschil voelen mensen onmiddellijk.
“People will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.” – Maya Angelou
De rol van leidinggevenden Een sterk groeigesprek vraagt sterk ontwikkelde luisterspieren. Het vraagt namelijk aandacht, luisteren, durven vertragen wanneer iemand zoekend spreekt, doorvragen in plaats van invullen.
Dat is niet altijd evident in drukke organisaties waar gesprekken snel functioneel worden.
En toch maken precies die gesprekken vaak het verschil in betrokkenheid, motivatie en eigenaarschap.
Een goed groeigesprek hoeft niet perfect te zijn. Maar het kan wel het verschil maken tussen iemand die gewoon verder werkt en iemand die opnieuw zin krijgt om te groeien.
Een kleine reflectie Denk eens terug aan je laatste ontwikkelgesprek.
Welke vragen gingen vooral over evalueren? En welke vragen openden werkelijk iets naar de toekomst?
Soms begint groei met iets verrassend eenvoudigs: een vraag die iemand helpt opnieuw mogelijkheden te zien.
Graag delen we met jou het origineel indiaans verhaal van de twee wolven.
Tot voor een maand geleden kende ik enkel de “moderne” versie van het verhaal die via social media verspreid wordt. Nu ik het originele ken, lijkt de moderne versie wel de “Hollywood” versie te zijn, niet echt in touch met de werkelijke menselijke natuur.
De moderne versie laat een fundamenteel andere belangrijke les achterwege. De originele versie voelt voor mij kloppend aan, voorbij “goed” of “slecht”, inclusief.
Beyond right and wrong there is a field. I will meet you there.
– Rumi –
Hier is de versie die je waarschijnlijk al gezien hebt:
Een Cherokee grootvader spreekt met zijn kleinzoon over het leven. “Er woedt een gevecht in mij,” zegt hij. “Het is gevaarlijk en het is tussen twee wolven.
De zwarte wolf is slecht. Hij is boosheid, afgunst, verdriet, spijt, arrogantie, zelfmedelijden, schuldgevoelens, wrok, leugens, superioriteit en ego.” Hij vervolgde: “De andere is goed. Hij is vreugde, vrede, liefde, hoop, sereniteit, nederigheid, vriendelijkheid, empathie, vrijgevigheid, waarheid en geloof. Dezelfde strijd gaat door in jou en in alle anderen.”
De kleinzoon dacht na over zijn woorden en vroeg: “Welke wolf zal winnen?”
In de versie die je waarschijnlijk hebt gehoord, antwoordde de oude Cherokee gewoon: “Degene die je voedt.”
Maar hier is hoe het originele verhaal van de twee wolven echt eindigt:
De oude Cherokee glimlachte en antwoordde: “Ze winnen allebei, want ik geef ze beide aandacht.” Het verhaal gaat verder. “Zie je, als ik ervoor kies alleen de witte wolf te voeden, zal de zwarte om elke hoek verstopt zitten om te wachten tot ik afgeleid word en springt dan op om de aandacht te krijgen waarnaar hij hunkert.
Hij is altijd boos, jaloers, ontevreden en bang. Hij zal de witte wolf altijd bevechten. Maar als ik de zwarte wolf ook aandacht schenk en hem erken, omdat ik hem begrijp en omdat ik zijn sterke krachten af en toe nodig heb, is hij tevreden en gelukkig. En de witte wolf is gelukkig. Want de zwarte wolf heeft veel kwaliteiten; hij is vasthoudend, moedig, onbevreesd, wilskrachtig, en vindingrijk. Dat heb ik van tijd tot tijd nodig en dat ontbreekt de witte wolf. Maar de witte wolf heeft compassie, zorgzaamheid, kracht en het vermogen om te herkennen wat er in het beste belang is van allen.
Zie je,de twee wolven hebben elkaar nodig. Het voeden van slechts één en het verhongeren van de andere zal uiteindelijk beide oncontroleerbaar maken. Door voor alle twee te zorgen kunnen ze je allebei dienen, zodat je iets groters kunt doen, iets goeds met je tijd op aarde. Voed ze allebei en je zult hun interne strijd om jouw aandacht tot rust brengen. En als er geen inwendige strijd is, kun je de stemmen van je innerlijke wijsheid horen. Die zullen je leiden bij het kiezen van het juiste pad in elke omstandigheid.
Vrede, mijn zoon, is waar we allemaal naar moeten streven in het leven.
Een man of een vrouw die vrede van binnen heeft, heeft alles. Een man of een vrouw die verscheurd is door de oorlog in zichzelf heeft niets. Hoe je ervoor kiest om om te gaan met de tegengestelde krachten in jezelf zal je leven bepalen. Verhonger de ene of de andere of begeleid hen beide. Ook in jou, mijn jongen, huizen deze twee grote krachten. Behandel beide respectvol, dan winnen beide en is er vrede!”
Dit is de ware boodschap van het verhaal van de twee wolven.
Wij horen graag hoe het voor jou is om de originele versie te lezen.
Zo net voor de grote zomervakantie duik ik nog eens in mijn pen.
Misschien herinner je je nog mijn loopdoelstelling, zevenhonderdvijftig kilometer lopen in één jaar.
Voor mij is dit best wel een ambitieuze doelstelling. Na jaren een haat-liefde verhouding te hebben met het lopen, heb ik mezelf gewoon een doel gesteld, met een beklijvende WAAROM voor ogen.
En wat doen lopers? Wel, die lopen, they show up. Elke keer opnieuw, door weer en wind, met of zonder goesting, omdat het nu eenmaal lopers zijn.
Ik heb ook een heldere waarom gedefinieerd: ik wil een sterk hart hebben om zo lang als mogelijk deze machine (mijn lijf) op een duurzame en gezonde manier te laten draaien. En wat moet je doen voor een sterk hart? Cardio-training!
Mijn luie natuur, eerder gemakkelijk dan moeilijk, zeker voor wat sport betreft … gecombineerd met de mooie velden waar we quasi in wonen, en de steeds wisselende werkuren, bracht me terug bij mijn haat-liefde verhouding van het lopen.
Deze keer hou ik het blijkbaar ook langer vol dan alle andere keren? Zou het de wijsheid zijn die komt met de jaren? Of zou het toch met die identiteitsshift te maken hebben? Of zou het zijn door het wereldkundig maken van mijn doel en een ego dat dreigt gekrenkt te worden als ik het niet haal? Of een combinatie van dit alles?
Wat het ook is, ik hou vol, ik ben namelijk een loper! Ik heb in de gietende regen gelopen, in de sneeuw, in de kou, bij windkracht 4 en in de warme dagen … Vandaag staat mijn teller op 412.5 km!
Nooit met goesting gestart, altijd met voldoening geëindigd.
The funny thing about motivation is that it comes after action, not before
Ondanks het feit dat ik dit weet, dacht ik op een gegeven moment dat ik iets mis deed. Ik had namelijk verwacht dat na een aantal maanden de goesting om te starten wel zou komen. Tot op heden niet dus.
Trust the process
Start to accept and celebrate where you are
Instead of expecting where you should be
En dan mocht ik een cadeautje ontvangen… Op één van onze perfectionisme workshops hoor ik namelijk een dame vertellen dat ze ondanks het feit dat ze al jaren één keer per week tien kilometer gaat lopen ze de eerst drie kilometer nog steeds geen goesting of flow ervaart. Die komt er voor haar maar na een kilometer of vijf.
Aha! Ik ben niet alleen. Ik doe niets fout! Ik hoorde zelfs een reden om een volgende keer wat langer te lopen. Want, ik loop elke keer “maar” vijf kilometers. Dus de keer erna, met het zot in mijn hoofd, beslist om voor de tien te gaan. En wonder boven wonder lukt dat ook nog! En ja, ik voelde de flow komen. Nog niet de runners high waar ik al veel over gehoord en gelezen heb, maar wel het plezier om weer een mentale barrière te overwinnen. Nu, tot heden is het beperkt gebleven tot die ene keer tien kilometers. Omwille van de tijd die het in beslag neemt. Want ik loop natuurlijk op mijn “slakken”-tempo.
Maar, ik zie progressie hierin, en dat is echt leuk en geeft me een gevoel van fierheid over mezelf, wat ik gemist heb in al mijn vroegere loopexperimenten. In al mijn vorige experimenten kruiste ik enkel op mijn ProgressTracker de dag aan dat ik was gaan lopen. Nu noteer ik ook mijn tijd, mijn gemiddelde hartslag, mijn hoogste hartslag, het aantal gelopen kilometers, het tijdstip van lopen en het totaal gelopen kilometers tot nu toe. In het begin was ik vooral blij dat ik liep en zag ik geen verbetering. Nu, na zes maanden wel. En dat werkt echt motiverend!
Dat herinnert me aan wat mensen nodig hebben om zich goed te voelen, thuis of op het werk. Wij hebben het gevoel van progressie nodig in dat wat voor ons belangrijk is, of dat wat ons interesseert. En progressie zien en ervaren kan je maar door een aantal punten systematisch te meten om er van tijd tot tijd bij stil te staan en eruit te leren!
Om weer verder te groeien.
Meten om te verbeteren is helemaal anders dan meten om te (ver)oordelen
En in die fase ben ik nu beland. De enige manier om mijn tijd te verbeteren – en blijkbaar zou mijn egootje dat leuk vinden – is door interval te lopen en aan krachttraining te doen. En zo wordt er stap voor stap ruimte gemaakt in mijn hoofd, in mijn mindset, voor een volgend groei-experiment.
Ik ben momenteel aan het exploreren wat mogelijk is voor mij om wat spierkracht te ontwikkelen. Mijn mindset vindt interval momenteel nog een dingetje, daar zullen nog wat emmertjes voor naar de zee moeten gedragen.
Maar zes maanden geleden vond mijn mindset dat ook van vijf kilometer lopen. Krachttraining was toen zeker nog niet aan de orde. En zie nu… Geheel organisch gegroeid. Door stap na stap te doen wat ik me voorgenomen had; door mezelf te zien groeien, is de goesting om verder te groeien gegroeid.
Die zotte zevenhonderdvijftig kilometer wordt steeds meer haalbaar!
Ik zou elke blog kunnen starten met de waarneming dat de maanden elkaar razendsnel opvolgen.
En eigenlijk is dat zelfs geen waarneming. Neen, het is duidelijk een interpretatie van de waarneming dat we ondertussen al in juni beland zijn. Een invulling van de feiten, een oordeel.
Het verschil tussen een bloem en een onkruid is een oordeel
Ik heb mezelf het afgelopen weekend getrakteerd op een 2-daagse training. Een opfrissing in verbindend communiceren. Ik heb deze training vele jaren geleden al eens gevolgd, als onderdeel van mijn leiderschapstraject. Ik herinner me dat ik toen – en ook nu – vele AHA-momenten ervaren heb. Dit gedachtengoed van Marshall Rosenberg gaat hand in hand samen met de groeimindset.
De theorie is eenvoudig. De toepassing is best wel moeilijk.
Het is een gedachtengoed dat ons uitnodigt om eigenaarschap te pakken over de woorden die onze mond verlaten. Het gaat niet over goed of fout. Het gaat over het bewust worden van het al dan niet verbindend effect van onze communicatie.
Het gaat ook over het bewust worden van onze eigen gedachten, emoties en behoeften. Verbinding met onszelf is cruciaal om verbindend te communiceren. Ja, dit vraagt stilte-momenten. Even inchecken bij onszelf: “Wat is hier echt gaande?”; “Wat heeft me nu echt geraakt?”; “Wat denk/voel/wil ik nu zelf?”; …
Het is een dans tussen bewust worden én bewust zijn; tussen innerlijk en uiterlijk observeren; tussen intentie en doen; tussen fouten maken en leren; tussen oordeel en compassie. Het is dansen met wat zich aandient. En het is vooral oefenen, oefenen en nog eens oefenen.
Tussen wat gezegd wordt en niet bedoeld,
en wat bedoeld wordt en niet gezegd,
gaat de meeste liefde verloren
Zoals de trainster meegaf: verbindend communiceren is echt niets voor doetjes. Het vraagt moed.
Gevoelens en behoeften hardop durven benoemen, wordt door de meeste mensen als risicovol ervaren.
Obstakels die het verbindend effect op de helling brengen zijn onder andere gedachten die klinken als “Wat gaat die ander dan wel niet van me denken?”; of “Dat gaat tegen me kunnen gebruikt worden!”; of “Ik weet niet wat ik voel of nodig heb, dus ik sla even die stappen over …” ; of …
Graag deel ik mijn lessen met jou:
Het zuiver uiten van een verzoek, in plaats van een eis, is mijn uitdaging. Zeker in privé-context. Ik mag meer oefenen in het helder verwoorden van mijn verzoek, mijn vraag aan de ander.
In plaats van ervan uit te gaan dat de ander het ondertussen wel weet, waardoor ik de verantwoordelijkheid van invulling bij de ander laat. Hierdoor is de kans van frustratie of teleurstelling -en het dus uit verbinding gaan – uiteraard hoger, dan wanneer ik het helder zou formuleren.
Dat houdt ook in dat de ander zowel “JA” als “NEEN” mag antwoorden op mijn verzoek. Een uitnodiging voor mij om noch het ene, noch het andere persoonlijk op te nemen. Beiden zijn ok en vormen een basis om samen te kijken wat er dan wel mogelijk is.
Wat als de NEEN van de ander op mijn verzoek gewoon een JA is aan eigen behoeften?
Ja, dit weekend was een mooie opfrissing én een bevestiging van mijn persoonlijke groei: never ending én altijd in ont-wikkeling.
Ik heb al vele mooie momenten gehad om de opfrissing terug in de praktijk te brengen. Met mijn man, met mijn zonen, met vriendinnen en familie.
MANMANMAN. Het is echt een heerlijke dans van vallen en opstaan!
Telkens als ik mezelf begin te “veroordelen” omdat ik het nog niet altijd “juist” doe of omdat ik een oordeel heb over de ander, of … dan herinner ik me eraan dat het echt niet gaat over goed of slecht, maar gewoon over bewust worden en kiezen.
Dit is zo gelijklopend met het ontwikkelen van onze groeimindset. Het start met het herkennen van onze mindset. Om vervolgens het effect ervan te erkennen, op onszelf en op de ander. Zodat we vanuit deze herkenning en erkenning vervolgens stappen kunnen ondernemen in het bewust kiezen van onze mindset. Er is geen goede of slechte mindset. Er is gewoon het bewustzijn van onze mindset om vandaaruit terug bewust te kiezen.
Change your mindset, change your life
Verbindend communiceren is voor mij dé taal van de groeimindset. Met als doel verbinding met de mens in mezelf, waardoor ik mijn mindset steeds meer kan kiezen, in steeds meer situaties.
Als kers op de taart krijg ik er ook een effectievere verbinding mee met de ander, wat ook weer een ondersteunend effect heeft op mijn groeimindset.
Laten we samen dansen, in de regen en in de zon;
Laten we samen dansen, met vallen en met opstaan;
Laten we samen dansen, weg van goed of slecht;
Laten we samen dansen, van mens tot mens, perfectly imperfect.
Heb jij ook de indruk dat de maanden elkaar sneller opvolgen dan voorheen? Of is dat één van de vele ouderdomsverschijnselen horende bij mijn steeds talrijker wordende grijze haren?
Vandaag wil ik een tekst met jou delen uit de oude doos. Een tekst die mij inspireert én helpt betekenis te geven telkens als ik het “loslaten” even uitdagend vind.
Vorige week stonden 2 bedrijfsworkshops op mijn agenda, met als thema “Perfectionisme ombuigen in optimalisme”. Willen, kunnen en durven “loslaten” is een dingetje wanneer we in onze perfectionistische mindset zitten. Dit is natuurlijk niet alleen zo voor “perfectionisten”. Dit is ook zo wanneer we even vastzitten in onze statische mindset, wanneer we ons groot gelijk willen tonen, …
“Loslaten” wordt gemakkelijker als we er een andere betekenis aan geven. Nelson Mandela deelt genereus met ons die andere betekenis.
Loslaten
Om los te laten is liefde nodig …
Loslaten betekent niet je niet meer betrokken voelen, maar dat ik het niet voor een ander kan oplossen of doen…
Loslaten is niet mezelf losmaken, maar het besef dat ik een ander niet kan besturen…
Loslaten is niet een ander wat toestaan, een ander iets mogelijk maken, maar de ander laten leren door zelf te ervaren…
Loslaten is machteloosheid toegeven, hetgeen betekent dat ik besef dat ik het resultaat niet in handen heb…
Loslaten is niet proberen om een ander te veranderen, noch de schuld te geven, het is weten dat ik alleen mezelf kan veranderen…
Loslaten is niet zorgen voor, maar zorg hebben om, geven om…
Loslaten is niet fixen, maar ondersteunen…
Loslaten is niet oordelen, maar de ander toestaan om mens te zijn…
Loslaten betekent niet meer alles willen regelen, maar de ander in staat stellen om zijn eigen resultaat te beïnvloeden…
Loslaten betekent niet ontkennen, maar aanvaarden…
Loslaten is niet zeuren, schelden of ruzie maken, maar durven mijn eigen tekortkomingen op te sporen en te verbeteren…
Loslaten is niet alles naar mijn hand zetten, maar elke dag nemen zoals het komt en er mezelf gelukkig mee prijzen…
Loslaten is niet iemand bekritiseren en reguleren, maar proberen te worden wat ik droom dat ik kan zijn…
Loslaten is niet spijt hebben van het verleden, maar eruit leren én groeien en leven voor de toekomst…
Loslaten is minder vrezen, meer liefhebben.
<<Toegeschreven aan Nelson Mandela>>
Loslaten is een deugd en een kunst. Het is de voorbode van iets nieuws.
Wat houdt jou tegen om los te laten wat je niet meer dient? Wat houdt jou tegen om te zijn wie jij wilt zijn? Aan welke betekenis hou je nog vast?
Ook deze website gebruikt cookies zodat wij deze website kunnen blijven verbeteren èn om ervoor te zorgen dat ons aanbod optimaal wordt afgestemd op jouw wensen. Door verder gebruik te maken van deze website ga je hiermee akkoord. X
Privacy & Cookies Policy
Privacy Overview
This website uses cookies to improve your experience while you navigate through the website. Out of these cookies, the cookies that are categorized as necessary are stored on your browser as they are essential for the working of basic functionalities of the website. We also use third-party cookies that help us analyze and understand how you use this website. These cookies will be stored in your browser only with your consent. You also have the option to opt-out of these cookies. But opting out of some of these cookies may have an effect on your browsing experience.
Necessary cookies are absolutely essential for the website to function properly. This category only includes cookies that ensures basic functionalities and security features of the website. These cookies do not store any personal information.
Any cookies that may not be particularly necessary for the website to function and is used specifically to collect user personal data via analytics, ads, other embedded contents are termed as non-necessary cookies. It is mandatory to procure user consent prior to running these cookies on your website.
