door InsideUp | nov 26, 2019 | Persoonlijk Leiderschap
Betrap jij je soms ook op overdreven allergische reacties naar aanleiding van wat een ander tegen jou zegt?
Eigenlijk gaat het dikwijls zelfs niet over wat ze tegen me zeggen. Mijn allergische reacties komen dikwijls voort uit de manier waarop ze dingen aanbrengen. De woorden die gekozen worden.
En van zodra de reactie uitgelokt is komt er geen logica meer aan te pas. Dan zie ik mezelf helemaal uit verbinding gaan en in de aanval op wat er gezegd wordt.
Daar waar ik meestal een constructief kritische persoon ben word ik een andere versie van mezelf, een passief agressieve persoon die alleen bezig is met “dat zult ge van hier zien dat ik dat ga doen…”.
Ik vergroot het hier een beetje uit, maar de realiteit is er niet ver van (moet ik toegeven met schaamrode kaken).
Ik had al die jaren niet door dat ik hierdoor mijn kracht gewoon uit mijn handen aan de ander gaf. Helemaal onbewust uiteraard. Want bewust doe je dat natuurlijk niet.
Bewust dacht ik dat ik de overhand had. Dat ik eens even op mijn strepen ging staat door mijn terrein even te verdedigen. Niets is minder waar.
Een concreet voorbeeld uit mijn nog niet zo ver verleden.
Van zodra iemand tegen mij zei “Je moet …. Of je zou moeten …. Of we moeten …. ” gingen al mijn haren recht staan. En ik heb best heel veel lang en dik haar heb ;o).
Op alle varianten van het werkwoord MOETEN, inclusief de synoniemen zoals “je zou toch beter dat doen ….”, ging automatisch mijn weerstandsknop op aan staan. Het ging gewoon vanzelf, alsof het een reflex was, een diep gewortelde gewoonte, een vast geroest patroon.
Ik ben zelfs zo ver gegaan om aan anderen uit te leggen dat ik dat niet leuk vind. Dat als ze willen dat ik luister, ik van hen verwacht dat ze me anders aanspreken.
Haha! De illusie dat ik bij machte was om anderen te veranderen was toen nog groot. Nu weet ik beter. Nu weet ik dat het al verdomd moeilijk is om je zelf te veranderen, laat staan anderen.
Nu weet ik dat ik in weerstand ging omwille van een allergische reactie op “moeten”. Wat maakte dat ik zo telkens vanuit een stress-toestand reageerde. Dat is per definitie nooit een goede toestand om uit te reageren als je voor een goede oplossing, of een goede discussie, of een goede conclusie wilt gaan.
Nu weet ik dat ik gewoon niet meer luisterde en alleen bezig was om mezelf groter te maken om eens te tonen aan de ander dat je mij niet zomaar kunt commanderen.
Nu weet ik dat ik daardoor een afstand creëerde tussen mij en de ander. Waardoor de ander stapsgewijs minder snel geneigd zal zijn om een volgende keer advies te geven, hulp aan te reiken, zijn visie te delen, samen de mogelijkheden af te tasten, …
Waardoor ik mezelf eigenlijk meer en meer in een isolement plaatste.
Een plaats van waar je denkt dat je alles ALTIJD alleen moet doen.
Een plaats van waar de ander denkt dat je gewoon je gelijk wilt halen. Een plaats van waar je je niet begrepen voelt door de ander, noch gezien. En dan merk je plots dat je in een vicieuze cirkel zit. Want je blik vernauwt, de mogelijkheden verkleinen en je zet je letterlijk vast. En dat je eigenlijk opnieuw oogst wat je vreesde: niet gezien worden, niet gehoord. Haha! Zoveel verloren energie!
Het kan anders
In verbinding met de ander én met jezelf, gewoon achter jezelf gaan staan.
Het vraagt het bewust pakken van eigenaarschap over je eigen reacties. Net zoals de reactie van een ander veel meer zegt over de ander dan van jou. Zegt jouw reactie op de ander meer over jezelf, dan van de ander. Het werkt in twee richtingen. Ah ja!
De woorden van een ander, de acties van een ander, de non-verbaliteit van een ander … Maakt niet uit wat bij jou allergische reacties veroorzaakt … zijn gewoon triggers.
Het zijn uitnodigingen om naar jezelf te kijken. Naar je eigen denken, voelen en doen. En jezelf vragen te stellen zoals “Wat maakt nu dat ik er zo onredelijk op reageer?”; “Hoe zou ik eigenlijk willen reageren?”; “Wat weerhoudt me om dat dan te doen?”; “Welke eerste micro-stap kan ik zetten in de richting van mijn gewenste reactie?”; …
Om even terug te komen naar mijn concreet voorbeeld.
Ik begrijp nu dat mijn overdreven reactie op alles wat met MOETEN te maken heeft komt vanuit mijn jeugd. Ik moest namelijk heel veel als kind.
Ik moest braaf zijn. Ik moest sociaal zijn. Ik moest opruimen. Ik moest zeer goede punten halen. Ik moest …. Ik moest …. En ik moest … Ik had het gevoel als klein meisje dat ik weinig vrije wil had, weinig zelf kon kiezen. Ik voelde me daardoor zelden gezien of gehoord. En uiteraard wordt dat versterkt door de afhankelijke positie die je als kind sowieso hebt.
Ik zeg dit in alle liefde voor mijn ouders, zonder verwijt, noch oordeel. Want ondertussen weet ik dat ook zij gewoon op elk moment hun best hebben gedaan. Net zoals ik dat vandaag als ouder mijn best doe, en verre van perfect ben.
Dus telkens als iemand (echt wie dan ook) MOETEN tegen me zei voelde ik me terug gevangen in die afhankelijke positie die ik echt niet meer wou en werd ik de rebel die ik als kind nooit heb durven zijn.
Ik heb een keuze gemaakt voor mezelf. Ik kon kiezen tussen het blijven vast hangen aan dat oude verhaal van dat kleine meisje of ik kon kiezen voor een nieuw verhaal.
Mijn nieuw verhaal: Ik wil de ander oprecht horen. Ik wil mezelf de kans geven om te zien of wat de ander aanbrengt van toegevoegde waarde kan zijn voor mij, voor ons, voor … Ik wil de ander het oprecht gevoel geven gehoord te worden en gezien te zijn. Ik wil de ander op die manier bedanken dat hij tijd maakt om zijn mening te geven. En ik blijf in verbinding met mezelf omdat uiteindelijk ik bepaal wat ik ermee doe.
En vanuit deze plek is plots veel meer mogelijk. Zowel in mijn innerlijke wereld als in relatie met de ander.
Neem eigenaarschap op. Kies wat je wel wilt. Ga er actief mee aan de slag!
De woorden van een ander, de acties van een ander, de non-verbaliteit van een ander … Maakt niet uit wat bij jou allergische reacties veroorzaakt … zijn gewoon triggers.
Het zijn uitnodigingen om naar jezelf te kijken. Naar je eigen denken, voelen en doen. En jezelf vragen te stellen zoals “Wat maakt nu dat ik er zo onredelijk op reageer?”; “Hoe zou ik eigenlijk willen reageren?”; “Wat weerhoudt me om dat dan te doen?”; “Welke eerste micro-stap kan ik zetten in de richting van mijn gewenste reactie?”; …
Om even terug te komen naar mijn concreet voorbeeld.
Ik begrijp nu dat mijn overdreven reactie op alles wat met MOETEN te maken heeft komt vanuit mijn jeugd. Ik moest namelijk heel veel als kind.
Ik moest braaf zijn. Ik moest sociaal zijn. Ik moest opruimen. Ik moest zeer goede punten halen. Ik moest …. Ik moest …. En ik moest … Ik had het gevoel als klein meisje dat ik weinig vrije wil had, weinig zelf kon kiezen. Ik voelde me daardoor zelden gezien of gehoord. En uiteraard wordt dat versterkt door de afhankelijke positie die je als kind sowieso hebt.
Ik zeg dit in alle liefde voor mijn ouders, zonder verwijt, noch oordeel. Want ondertussen weet ik dat ook zij gewoon op elk moment hun best hebben gedaan. Net zoals ik dat vandaag als ouder mijn best doe, en verre van perfect ben.
Dus telkens als iemand (echt wie dan ook) MOETEN tegen me zei voelde ik me terug gevangen in die afhankelijke positie die ik echt niet meer wou en werd ik de rebel die ik als kind nooit heb durven zijn.
Ik heb een keuze gemaakt voor mezelf. Ik kon kiezen tussen het blijven vast hangen aan dat oude verhaal van dat kleine meisje of ik kon kiezen voor een nieuw verhaal.
Mijn nieuw verhaal: Ik wil de ander oprecht horen. Ik wil mezelf de kans geven om te zien of wat de ander aanbrengt van toegevoegde waarde kan zijn voor mij, voor ons, voor … Ik wil de ander het oprecht gevoel geven gehoord te worden en gezien te zijn. Ik wil de ander op die manier bedanken dat hij tijd maakt om zijn mening te geven. En ik blijf in verbinding met mezelf omdat uiteindelijk ik bepaal wat ik ermee doe.
En vanuit deze plek is plots veel meer mogelijk. Zowel in mijn innerlijke wereld als in relatie met de ander.
Neem eigenaarschap op. Ga er actief mee aan de slag!
Beperk jezelf niet enkel tot het weten hoe.
Niet enkel tot het denken van ” Ja, ooit als …”.
Gun jezelf vandaag al voldoening en ga er nu én actief bewust mee aan de slag.
Verwacht ook dat het ongemakkelijk gaat voelen. Verwacht dat je nog vele keren je vast geroest oud patroon zal activeren. Niet omdat je dat wilt, gewoon omdat het verdomd moeilijk is om nieuwe gewoonten aan te leren. Zeker als er een ander nog zéér actief is.
Dat is niet erg. Laat dit je niet ontmoedigen. Leer er gewoon uit en doe opnieuw. En opnieuw. En opnieuw. Met dezelfde vastberadenheid als toen je leerde fietsen ;o).
Totdat je op een gegeven moment zult ontdekken dat die allergische over is.
Dat je weer een stukje van jezelf terug hebt gewonnen. Een stukje dat je energie geeft om meer je aandacht te richten op wat je fijn vindt. In plaats van jezelf gevangen te houden in een oude kooi die bakken vol energie vraagt en enkel voor teleurstelling zorgt, in jezelf en in de ander.
Kies dus bewust!
Blijf kiezen totdat je bent waar je wilt zijn. Totdat je kunt fietsen.
Van één keer een gezonde maaltijd kiezen leid je nog geen gezonde levensstijl, niet? Dat vraagt bewust dag in, dag uit gebalanceerd keuzes maken. Af en toe zondigen is geen probleem, zo lang je je maar snel herpakt en jezelf terug op je pad zet. Het maakt je dikwijls zelf terug zeer bewust waarom je zo voor die gezonde levensstijl wilt gaan.
Kiezen voor persoonlijk leiderschap is niet anders. Dat doe je niet zomaar eens een keer. Neen, dat vraagt het maken van micro keuzes elke dag, en zelfs op verschillende momenten van een dag. En af en toe maken we een “verkeerde” keuze. Helemaal niet erg. Wees gewoon mild met jezelf, leer eruit en terug gaan met die banaan ;o).
Waar reageer jij allergisch op? Hoe zou je willen reageren in verbinding met jezelf en met de ander?
Leef voluit en geniet!
door InsideUp | nov 7, 2019 | Persoonlijk Leiderschap
Wat was jouw verlangen als kind? Weet je dat nog?
En als ik je de vraag zou stellen wat jouw verlangen vandaag is. Wat zou je dan antwoorden?
Misschien is je verlangen hetzelfde gebleven. Misschien is ze gewijzigd.
Waar ik alleszins heel zeker van ben is dat je vandaag er echt alles aan kunt doen om je verlangen waar te maken.
Als kind was je afhankelijk. Afhankelijk van je ouders, afhankelijk van je omgeving, afhankelijk van een heleboel dingen waar je geen (of amper) invloed op had. En vanuit die onmacht stelde je je dromen uit naar later …
Vele mensen, waaronder ik zelf ook, hebben die “mode” verder doorgetrokken naar vandaag. De “mode” van “niet nu, maar later”. De “mode” van uitstellen wat er echt toe doet, alleszins voor jou.
Misschien herken je het patroon dat je tegen jezelf zegt: Eerst moet ik dit doen en dan …. Eerst moet ik dit kennen alvorens …. Eerst zus en dan maar zo ….
En als je dan heel eerlijk in je eigen spiegel durft kijken dan zie je dat je leven misschien meer een aaneenschakeling is van “Eerst dit ….” in plaats van dat waarvoor je het doet, of denkt te doen.
We zetten onszelf in de wacht-mode omdat we nog steeds geloven dat we geen impact kunnen uitoefenen op onze omgeving, op onze omstandigheden, op …
We zetten onszelf nog in de “Later als ik groot ben”-mode omdat we nog steeds denken dat we geen impact hebben op ons eigen leven, op onszelf dus.
En zo zal later altijd later blijven. We geven ons recht op voldoening weg aan later. En blijven we hollen van het ene moment naar het volgend hopend dat het anders zal zijn. Terwijl we eigenlijk gewoon hetzelfde patroon herhalen en herhalen. Uit eigen ervaring kan ik je zeggen dat dit best wel een hardnekkig patroon is. Het is een patroon dat vele lagen kent. In een notendop alvast een tip van de lagen:
Aan de oppervlakte zien we dat we excuses verzinnen, dat we dingen uitstellen. Yes, uitstelgedrag. Van dat wat je zou moeten doen om je resultaat te bereiken. Maar kan ook zijn het uitstellen van zorg te dragen voor jezelf. Hieraan denken mensen zelden als ze lezen over uitstelgedrag, maar dit is hier evenzeer een vorm van.
Daaronder zien we de angst om te falen, maar ook de angst om te stralen. Tegenwoordig noemen we dat faalangst en straalangst. Eigenlijk zijn dat gewoon twee zijden van dezelfde medaille.
Daaronder zien we de angst om er niet meer bij te horen. Want wat gaat die ander wel niet van mij denken.
En daaronder zien we het vertekend beeld van eigen-waardering. Dat we uit handen geven. Want we waarderen onszelf enkel maar als een ander ons eerst ook waardeert.
Later … Veel later …
Ga je op het einde van je leven fier over jezelf kunnen zijn? Over de lef en durf die je aan de dag hebt gelegd om alsnog je dromen waar te maken? Ga je het gevoel van voldoening kunnen ervaren? Het gevoel dat je er echt alles uit hebt gehaald dat er uit te halen valt?
Of ga je terugblikken met spijt en teleurstelling over hoe het allemaal gelopen is? En vertrekken met de gedachten dat je continu niet jezelf bent geweest. Dat je je aan de regels van anderen hebt gehouden. En eigenlijk daardoor iemand anders zijn leven geleefd hebt, in de schaduw van dat van jou?
Dat laatste, dat laatste was ik hard aan het doen.
En daar van wakker worden, dat beseffen, autch, dat deed pijn.
Voor mezelf, maar ook voor de mensen rondom mij.
Persoonlijk leiderschap pakken is voor mij een levensstijl geworden.
Mijn eigen leven craften, met vallen en opstaan, met voldoening.
Soms met de stroom mee. En dat is gemakkelijk.
Dikwijls tegen de stroom. En dat brengt zijn uitdagingen met zich mee. Tenminste als ik er voor blijf kiezen om helemaal achter mezelf te blijven staan, onafhankelijk van anderen.
En een keuze hebben we altijd.Dit inzien is één. Kiezen is twee. Achter je keuze blijven staan bij tegenwind is drie.
En dat is nu net de weg die elk van ons te bewandelen heeft als we ons eigen leven willen leiden. En niet dat van een ander. Dat is nu net wat zal maken dat je op het einde, op je sterfbed, in vrede kunt gaan omdat je weet dat je voluit geleefd hebt. Dat is wat ik elkeen van ons toewens.
Er is niets dat je niet kan. Wat ook je situatie is. De enige die ons klein houdt zijn wij zelf.
Zodra je beslist hebt om het alsnog te doen, ga je merken dat je stappen zet in de richting van je beslissing. Stap voor stap. Maar wel in de richting van je droom.
Als kind zei ik “ik wil ik mensen helpen”.
Ik wil heel veel mensen helpen. Ik wil moeder Theresa zijn. Oprecht, dit was mijn droom. Als 10-jarige.
Ik heb dat lang aan niemand durven zeggen. Omdat het “gek” klonk. Want rondom mij wilden kinderen heel veel dingen zijn, maar niet moeder Theresa.
Onlangs kreeg ik van mijn ouders een foto mee naar huis van mezelf als 10-jarige. Een flashback in de tijd kreeg ik er gratis bij. Dat gevoel, dat verlangen was instant terug. Ik ben er toen even voor gaan zitten. En stelde mezelf de vraag waarom ik toch zo’n gekke verlangen had indertijd en of dit nog steeds is wat ik nu wil.
En, met de kennis van vandaag, begreep ik het. Eindelijk.
Het ging bij mij niet om het letterlijk zijn van moeder Theresa. Neen. Dat zie ik nu zeer helder. Het ging, en gaat me nog steeds, om alle gevoelens die het mij zou geven alles ik zoveel mensen zou kunnen helpen.
Maar dat is slechts één deel van het verhaal. Nu weet ik ook dat het was omwille van het verlangen om die persoon te zijn. Te leven naar de waarden van die persoon. Of alleszins de waarden die ik eraan koppelden.
En voor mij staat moeder Theresa voor:
– Vrijheid in doen en laten: Tegen de stroom, lekker haar eigen-wijsheid volgend;
– Onvoorwaardelijke lief hebben: Dus ook mild zijn, met haarzelf en met anderen;
– Vertrouwen: In zichzelf en in anderen.
En laat dit nu net 3 waarden zijn waarnaar ik vandaag probeer te leven.
Blij om wie ik vandaag ben. Nu al. Niet later.
Na een lange omweg. Na jarenlang de strategie van perfectionisme te hebben toegepast. Na veel vallen, en evenveel opstaan en nog meer leren.
Dus, wie wil jij zijn later als je groot bent? ;o)
Ga er voluit voor.
En geniet van het pad
door InsideUp | okt 15, 2019 | Persoonlijk Leiderschap
Perfectionisten betalen hoge prijs.
Ik hoor mezelf nog een aantal jaren geleden zeggen dat ik geen perfectionist ben. Ik lever gewoon graag kwaliteit op.
Ja, want als ik iets oplever is het zo “af” dat niemand, maar dan ook echt niemand, er nog een opmerking over kan maken.
Dat ik daarvoor tot een kot in de nacht heb moeten doorwerken.
Dat ik daarvoor geen tijd heb kunnen maken voor mijn gezin.
Dat ik daardoor in de week eigenlijk enkel maar het “werk, slapen, eten”-patroon ken.
Dat wisten enkel de mensen met wie ik onder 1 dak woon.
Het “nooit goed genoeg”-spelletje van perfectionisten.
Het nefaste is dat ik die lat ook zo hoog leg voor anderen.
Ik noem dat gaan voor kwaliteit.
Wat je reinste onzin is natuurlijk.
Dat weet ik nu. Maar toen niet.
Maar ik was geen perfectionist hoor.
Als iemand afkwam met een, in mijn ogen, niet kwaliteitsvol voorstel, hoor ik me nog zeggen:
“Ja, maar…”
”Dit vind ik goed, maar…”
“Kan je dit er ook niet even bij doen … “.
Op zich onschuldige woorden, ware het niet zo dat het eigenlijk nooit goed genoeg was.
Het kon altijd beter.
Het moest altijd beter.
Waardoor de ander zich zelden gewaardeerd voelde.
Of dan zei ik wel dat het goed was, maar heel mijn lijf zei iets anders.
Of dan toonde ik helemaal iets anders dan dat ik predikte.
Bijvoorbeeld, ik zei dan wel aan iedereen dat het belangrijk was om te pauzeren, niet te lang door te werken, etc …
Maar dat gold wel niet voor mij.
Ik at meestal aan mijn bureau,. Deed quasi altijd het licht aan én uit op kantoor.
Stuurde mails nog laat ’s avonds. En zo kan ik nog even doorgaan.
“Ik toon tenminste verantwoordelijkheid”, dacht ik.
Maar ik was zeker geen perfectionist.
Toen dacht ik oprecht dat ik dit allemaal deed voor het algemeen belang op het werk.
Dat als ik het allemaal niet deed het door niemand op zo’n goede manier zou gebeuren.
Wat ik zelf deed, wat ik zelf bedacht, was dikwijls beter.
Niet moeilijk als je bedenkt hoeveel werk ik erin stak.
Tijd dat ik niet in de andere aspecten van mijn leven kon steken.
Man, man, man, wat was ik een moeilijke om mee samen te werken.
Thuis was het anders voor mij.
En toch ook weer niet.
Ik kon echt een sloddervos zijn, totdat ik de bel hoorde. Dan moest alles snel in de kasten.
Of, ik herinner me nog dat ik thuis elk WE alles piekfijn opruimde, anticiperend op een mogelijk bezoek.
Niet omdat ik dat belangrijk vond.
Niet omdat het mij rust bracht.
Maar om geen blik te zien van afkeuring. Of iets dat daar op trok.
Mijn kids en partner kregen steeds goed bedoeld advies.
Om het beter te doen. Elke keer opnieuw.
Voor hun bestwil.
Want het kon steeds beter wat mij betrof.
Zij zagen het natuurlijk als commentaar op…
Wat regelmatig voor gemor zorgde.
Gewoon genieten van ”Het is goed. Het is genoeg”. Neen, dat kon ik niet.
Perfectionisme is geen synoniem voor kwaliteit.
Oh ja, en denk nu niet dat perfectionisme gelijk staat aan kwaliteit.
De allesoverheersende, controlerende perfectionistische mindset, heeft wel die illusie.
Niets is minder waar.
Excelleren en kwaliteit leveren kan ook met een gezonde ondersteunende mindset.
Op een duurzame en veel fijnere manier.
De angst om perfectionisme om te buigen.
Dus, ja, ik begrijp helemaal wat het betekent om perfectionist te zijn.
Ik begrijp helemaal de angst die soms opkomt van iets “gewoon” goed op te leveren.
Ik begrijp helemaal dat je je klein en kwetsbaar voelt en daardoor dan toch maar liever het harnas van een perfectionist aanhoudt.
Want dat ken je tenminste.
Er is een mooiere en duurzamere weg dan deze van de perfectionist.
Een weg die je nu niet voor mogelijk houdt. Maar waarvan je weet dat je deze moet inslaan.
Tenminste als je gezond oud wil worden.
Als je met voldoening je dag wilt afsluiten.
Als je je vriendschappen en relatie niet wilt doen stranden.
Als je niet in die burn-out wilt belanden.
Als je echt, echt, echt eerlijk bent met jezelf weet je dat dit niet houdbaar is.
Dus, je snakt ernaar om te veranderen, maar het is precies sterker dan jezelf.
Meer nog, je hebt nooit anders gekend. Het ben jij zo precies.
Wie zal je dan zijn als je hieraan begint te sleutelen?
Gaan ze je nog leuk vinden? Gaat men je nog waarderen? Misschien vinden ze je nieuwe ik helemaal niet leuk.
En wat dan?
Heel deze transformatie vraag best wel wat. Misschien heb je het al geprobeerd?
Misschien heb je er al een boek over gelezen? Of 2? Of 5?
Misschien heb je al tal van eenmalige workshops gevolgd? En voelde je ‘ja’, en deed je toch maar weer ‘neen’?
Wat mij heeft geholpen, is dit niet zien als een wonde die je even gaat fixen met een pleister.
Een pleister onder de vorm van een boek, een eenmalige workshop, …
Neen, dit is een complete wijziging van hoe je in het leven staat.
Kies eens de gemakkelijke weg en durf je laten ondersteunen.
Dit doe je best niet alleen. Het kan wel. Maar dat is dan echt de hard way. De eenzame weg.
Veranderen is al moeilijk genoeg.
Gun je de steun en de ondersteuning die elk van ons nodig heeft als het oud patroon van perfectionisme terug de kop op komt steken.
Gun jezelf de ondersteuning en de inspiratie en de motivatie van gelijkgestemden.
Gun jezelf NU eindelijk om JOUW leven te ontdekken en te leiden.
Wat ook die ander ervan mag denken.
Perfectionisme is geen synoniem voor kwaliteit.
Gun jij jezelf dit?
Met heel veel plezier staan wij je geheel vrijblijvend te woord in je zoektocht naar welk traject nu best bij jou past.
Wij bieden verschillende formules aan om jou te ondersteunen op een duurzame manier.
Individueel en in groep.
Contacteer ons gerust of download de gratis audio.
door InsideUp | sep 24, 2019 | Persoonlijk Leiderschap
“Ik ga er nog eens over nadenken”; “Ik weet het nog niet”; “Ik twijfel”…
Allemaal zinnetjes die leiden tot losse eindjes in mijn hoofd. Zinnetjes die als gevolg hebben dat ik niet beslis. Dat ik de actie die volgt op een beslissing uitstel. Dat ik door al die losse eindjes ter plekke blijf trappelen. Dat ik energie steek in iets zonder dat vooruitgang te boeken, in de richting van een resultaat, in de richting van waar ik wil uitkomen.
Denken over iets, de beslissing over iets uitstellen, consumeert heel veel waardevolle energie. Mentale energie, onder de vorm van denken en nog eens denken, nooit rust in dat hoofd. Emotionele energie onder de vorm van gevoelens, van onrust, onzekerheid, twijfel, angst, … Fysieke energie door de nachten die je ervoor laat of de sport die je niet doet omwille van het moe gevoel in je hoofd. Allemaal energie die gebruikt kan worden in de actie volgend op een beslissing. En nu gewoon in rook opgaat. Zinloos eigenlijk. Niet?
Het principe van “Failing Fast” is hier helemaal op gebaseerd. En is niet enkel van toepassing op het werk, maar evenzeer thuis. Om je persoonlijk leiderschap ten volle te pakken.
Dit weten is één. Hiermee echt aan de slag gaan ter ondersteuning van al wat je wil is iets helemaal anders.
Ik betrap mezelf nu nog wel eens op het uitstellen van beslissingen. Of op het terugkomen op beslissingen in mijn hoofd. Zo van “Zou dat nu echt dé juiste beslissing zijn geweest? Had ik nu toch beter niet …. ?”. En zo creëer ik opnieuw losse eindjes.
Zo betrapte ik mij deze week op het uitstellen van een beslissing. En dat was de inspiratie om dit te schrijven.
Ja, een langere mail dan dat je van mij gewoon bent.
Maar het is zo transformerend in mijn leven geweest, en nog steeds, dat ik de tijd wil nemen om zo helder mogelijk mijn kennis en inzicht met jou te delen. Herken je jezelf in het voorgaand? Lees dan zeker verder. Beloofd, het loont.
Wat gebeurt er eigenlijk in aanloop van een beslissing in ons hoofd?
Bewust en onbewust plaatsen we druk op onszelf door te denken dat ALLES afhangt van deze ene beslissing. Dus, het moet echt een GOEDE beslissing zijn. We denken dus dat er zoiets bestaat als goede en slechte beslissingen. En dat is niet. Echt niet. Hoe erg we hiervan ook overtuigd denken te zijn.
Elke beslissing leidt tot helderheid en duidelijkheid. Elke opgedane ervaring helpt je scherper zien van waar je meer van wilt, van waar je minder van wilt of wat je zeker niet meer wilt. En dit inzien is goud waard.
Bijkomend, kan elke beslissing leiden tot een fantastische uitkomst. Zolang je maar en cours de route de resultaten volgend op je acties evalueert en bijstuurt waar nodig.
NIET beslissen leidt nooit tot die helderheid en duidelijkheid. Laat staan tot je resultaat. Want je komt niet in actie. Je leert niet uit de realiteit. Je blijft energie stoppen in fictie. In de verhalen in je hoofd.
Blijkbaar weerhoudt dus de schrik om achteraf te constateren dat we de ”FOUTE” beslissing hebben gemaakt ons om te beslissen. We willen ons beschermen tegen de pijn die deze teleurstelling met zich meebrengt en kiezen daarvoor de strategie van het “niet beslissen”. Daardoor denken we “veilig” te zijn. Uiteraard is dit onzin. Maar we zijn nu eenmaal geen logische wezens, ondanks wat we willen geloven.
Weet je, “niet beslissen” brengt ook zijn pijn met zich mee. De pijn dat je niet vooruit komt. De pijn dat je jezelf teleurstelt omdat je enkel maar denkt en zegt, maar niets doet. De pijn van stagneren. De pijn van jezelf klein houden…
Dus, beslissen, knopen doorhakken voelt oncomfortabel want je loopt het risico niet daar uit te komen waar je wilt. En “niet beslissen” voelt oncomfortabel omdat je jezelf blokkeert.
Als ik weet dat ik me in beide situaties oncomfortabel ga voelen, dan kies ik nu bewust voor het oncomfortabel gevoel dat mij vooruit stuwt in de richting van waar ik naar op zoek ben. Ik ben bereid om het “foute” te kiezen, want ik weet dat ik er sowieso uit ga leren om korter bij mijn doel te geraken.
You win some, you learn some, but you never loose!
Hoeveel keer heb je tegen jezelf, of tegen een ander,wel al niet gezegd dat het moeilijkste de beslissing nemen is. Dat daarna alles wel losloopt. Weet je waarom?
Omdat er nog een andere wetmatigheid van toepassing is:
Wat je aandacht geeft, groeit.
Van zodra je je beslissing genomen hebt zie je plots zaken die je ervoor niet zou zien. Dan gaat je aandacht naar de actie. De actie die nodig is om het resultaat te bekomen, of een ander resultaat dan waar je initieel mee begonnen bent. Is niet erg. Het is wel een resultaat. Van de ene micro-stap ga je over in de andere micro-stap in de richting van je doel. Je bouwt momentum op en je ervaart de flow van werken aan een doel.
Kleine anekdote
Zo heb ik in mei beslist dat ik een hond in huis wil nemen, ondanks mijn zware allergie. En of die hond er nu ooit komt of niet, dat laat ik los. Wat ik wel merk is dat door deze beslissing, ik in actie ben gekomen. Ik dingen hoor die me ervoor zouden ontgaan.
Zo ben ik op het improvisatietheater een dame tegen gekomen met een Golden Doodle F1B. Een kruising tussen een Golden Retriever en een Poedel. Deze kruising blijkt ideaal voor mensen met een zware allergie.
Na wat research een fokker ontdekt in Breda. Deze een mail gestuurd in augustus toen ik in Utrecht was, denkend dat ik er even binnen kon springen op mijn terugreis. Bleek dat niet zomaar te kunnen. Ze organiseerden wel opendeurdagen. Ik moest me gewoon op de lijst plaatsen.
Deze week zat ik op een opendeurdag en heb ik al mijn vragen kunnen stellen. Er zijn nu een aantal praktische zaken die ik in overweging dien te nemen. Deze maken dat ik beslist heb om geen hond te pakken de eerste 9 maanden. Maar ondertussen blijf ik wel op de lijst en word ik geïnformeerd als er een F1B puppy beschikbaar is voor mij.
En voor nu laat ik het weer los.
Had ik de beslissing niet genomen dan had ik niet zo gericht vragen gesteld aan de dame aan tafel tijdens de lunch bij het improvisatie-theater. Dan hadden we het wellicht snel over iets anders gehad.
En zo zie je maar dat een beslissing leidt van de ene logische micro-stap naar de volgende logische micro-stap, in de richting van je beslissing. Zonder dat dingen in beton geschreven worden. Flexibel, maar wel met grote stuwkracht.
Hoe deze kennis integreren in je leven om meer je leven te leiden?
Elke dag is een vat vol opportuniteiten om beslissingen te maken. Probeer elke dag af te sluiten zonder losse eindjes. En, als je er toch iets langer over moet nadenken dan 1 dag, maak er dan een gewoonte van om daar maximum 1 nacht over te slapen. Geen 3 weken, of 3 maanden of 3 jaren, … zoals ik ooit deed.
Weet dat elke beslissing kan leiden tot iets fantastisch!
Een goede beslissing is er ook eentje waar je jezelf een tijdslimiet oplegt. Dat je de beslissing uitstelt voor een vaste termijn en het daarmee ook geen energie meer laat consumeren.
Stel dat je al een hele tijd aan het twijfelen bent om samen te wonen met je partner. Dan is een betere aanpak om te beslissen dat je bijvoorbeeld dit jaar nog alleen blijft wonen. En het dan los te laten. Mentaal kom je er in je eigen hoofd niet meer op terug. Uiteraard kan je er op terugkomen als er iets gebeurt dat je noodzaakt om het te herbekijken.
Maar jij bent de trigger niet meer. Je gaat merken dat je plots veel meer energie ervaart in al de rest dat je wilt ondernemen.- Ga ik op vakantie? Ga ik niet op vakantie? Waar ga ik op vakantie?- Gaan we verbouwen? Gaan we niet verbouwen? Gaan we beter kopen?- Gaan we behangen? Gaan we verven? Welke kleuren? Wat met de meubels?- Ga ik een vol-automatisch koffiemachine kopen? Of een nespresso?- Ga ik sporten? Ga ik netflixen?- Gaan we frieten eten? Ga ik eten maken?- Ga ik een rok aan doen? Ga ik een broek aan doen?Je merkt, dat we op veel momenten, op vele aspecten beslissingen dienen te nemen. Kleine beslissingen, grote beslissingen. Ze gingen bij mij vroeger allemaal door dezelfde mallemolen. Zonder verschil in aanpak, wel altijd met hetzelfde resultaat, namelijk “Ik ga er nog eens over nadenken”.
Zonde van de tijd en energie die ik erin stak. Want terwijl ik nadacht, gebeurde er ofwel niets, ofwel heel veel last minute impulsieve beslissingen, die zelden tot voldoening blijken te leiden.
I am done with not deciding!
Wat me vandaag helpt is “kleine” beslissingen” gewoon pakken en onmiddellijk DOEN. Mezelf geen ruimte gunnen om erop terug te komen. Mezelf ook zeggen dat ik klaar ben met al dat gezever. En me eraan herinneren dat er geen goede of slechte beslissingen zijn.
Voor “grote” beslissingen blijf ik zo trouw als mogelijk aan mijn beslissingsproces. Het is een eenvoudig, doch effectief stappenplan dat mij helpt om mijn dit hardnekkig patroon van uitstellen de baas te blijven.Stap 0: Wat heb ik nodig om te beslissen? En die info verzamelen binnen een voorop gestelde tijd.Stap 1: Beslissen. En grote beslissingen zien als richtingaanwijzers, waarbij ik het resultaat heb leren loslaten.Stap 2: Asap bepalen wat de 1ste stap is volgend op de beslissing en die ofwel onmiddellijk uitvoeren, ofwel onmiddellijk inplannen.Stap 3: Die 1ste stap zetten, of ik er nu goesting in heb of niet. Geen gezever, gewoon doen! En ik zeg dat ook letterlijk tegen mezelf.Stap 4: Leren uit de uitkomst van de gezette stap en de volgende stap bepalen en deze vervolgens doen of inplannen enzovoort …Dit vraagt het heel bewust omgaan met het doorbreken van een oud patroon van beslissingsangst.
Echt, als je dit gedisciplineerd blijft doen, met vallen en opstaan, met je groei-mindset-bril op, dan zal je merken dat je meer voldoening zal oogsten dan ooit ervoor.
Niet alleen omwille van de beslissing, maar ook van de actie, van het gevoel te leven met jezelf aan het stuur. HEERLIJK!Welke beslissing stel jij uit? Wat heb je nodig om te beslissen?
Geef jezelf dat wat je nodig hebt en beslis, of stel bewust de beslissing uit voor een duidelijk vooraf bepaalde tijd. Blijf er gewoon niet in “hangen”. Gun jezelf dit. Je zal dan gaan merken dat je energie over hebt die je met plezier wilt stoppen in … Kies maar.
Geniet en leef voluit!
PS: Wil je jezelf een stok achter de deur geven? Weet dat ons “Start2BeYou” online programma je helpt je mindset hierin verder te ontwikkelen.
PS: Heb je onze Excuus-Booby-Trap poster al gedownload? Dat kan je hier.
