Wat is er nog wel mogelijk… ondanks de beperkingen?

Wat is er nog wel mogelijk… ondanks de beperkingen?

Ik heb de eer en het genoegen om steeds meer jonge mensen individueel te mogen coachen. Jongeren en jongvolwassenen die op zoek zijn naar zichzelf, die willen werken aan hun zelfvertrouwen, die ervaren dat het perfectionisme – waarvoor ze dikwijls geprezen zijn – ondermijnend begint te werken. Kortom, jongeren die met hun mindset aan de slag willen gaan om hun vleugels met meer gemak en meer vertrouwen uit te strekken richting “grote wereld”.

Op de vooravond van de verstrengde maatregelen in België hoor ik hen zuchten en kreunen. Ik hoor de wanhoop in hun stem met de onderliggende behoefte om een wezenlijke bijdrage te leveren aan wat interessant of belangrijk is voor hen. Eigenlijk zijn ze niet anders dan ik, “oud volwassene”, dan elk van ons.

Ik voel me op mijn best als ik een bijdrage lever aan wat belangrijk is voor mij, of aan dat wat mijn kleine ik overstijgt. Ik voel me goed in mijn vel wanneer ik vooruitgang boek in de dingen die ik interessant vind, wanneer ik leer en groei.

Hierin ben ik niet uniek. Volgens gedragspsychologen geldt dit voor de meeste mensen.

Ondanks de moeilijks context waarin we ons soms bevinden, kunnen we onze aandacht en onze energie focussen op dat wat ons interesseert en helpt groeien en leren. Het is niet de context die ons bepaalt, het is de betekenis en de zingeving die wij eraan geven.  

                The quality of one’s life is directly related to the quality of questions one asks oneself

Deze korte blog schrijf ik om jullie uit te nodigen de mensen rondom jou te helpen door het stellen van perspectiefverruimende vragen. Help anderen terug zin en groei te ervaren om kleine persoonlijke projecten op te starten. Help jezelf.

Tijdens mijn coaching-sessies zie ik mensen opfleuren. Niet omdat ik hen oplossingen geef. Dat is niet mijn job, dat is die van hen. Wel omdat ik hen herinner aan de kracht die ze in zich hebben, de mogelijkheden die er wel zijn, ondanks … 

De magische vragen klinken als

– “Wat is er wel nog mogelijk? “

– “Welke bijdrage kan ik leveren aan ….?”

– “Welk projectje kan ik thuis opstarten? Hoe kan ik de tijd invullen met dingen die ik interessant en leuk vind? Wat is daar voor nodig? “Waar heb ik nu wel tijd voor?”

– “Wat kan dit nog betekenen?”

Deze vragen leiden ertoe dat een meisje van 12 dat compleet gedemotiveerd het gesprek begint –  omdat ze zeker weet dat ze zich gaat vervelen de komende weken – het gesprek verlaat met een lach én met een plan waar ze goesting in heeft, onafhankelijk van anderen realiseerbaar is.  

Deze vragen leiden ertoe dat een jongeman van 23 beslist heeft om te stoppen met “binge watchen” van Netflix en nu bezig is met een persoonlijk project om te leren gitaar spelen.

Deze vragen leiden keer op keer naar een moment waarin we zien dat we veel meer in onze handen hebben dan we soms denken.

Steek elkaar een riem onder het hart. Ook al is dat niet altijd even gemakkelijk. I know.

Hoe zou het zijn als elk van ons bewust kiest voor de positieve focus? En telkens als we even off track zijn ons gewoon herpakken en opnieuw beginnen.

Hoe zou het zijn om bewust op zoek te gaan naar de opportuniteiten die dit moment ons brengt? En telkens als we er zelf geen zien het bespreekbaar maken en de graantjes van wijsheid oogsten uit een verbindend gesprek.    

Het kan zijn dat je goed omringd bent en dat dit vanzelf gaat.

Het kan ook zijn dat je omringd bent door negativo’s en dan zal je tegen de stroom zwemmen. Niet gemakkelijk, maar wel mogelijk.

Lead, don’t follow; Be the example, don’t be normal

Het alternatief leidt nergens naar. Het heeft me jaren gekost om dat te beseffen. Het leven brengt ons uitdagingen op ons pad. Sommigen doen pijn. Mijn boodschap is niet om die pijn te onderdrukken. Neen, doe dat aub niet. Voel ze, doorleef ze, rauw omwille van de verwachtingen die je had en die je moet laten varen omdat de realiteit anders is. Mijn boodschap is wel, kies voor het LEVEN en niet voor het LIJDEN.

Accepteer je leven zoals het is, en vanuit die plek nodig ik je uit om te kijken naar wat mogelijk is. Vanuit die plek creëer je nieuwe verhalen, nieuwe dromen, nieuwe doelen. Als je blijft hangen in je “verhaal” – hoe waar en pijnlijk het ook mogen zijn dan maak je de keuze om te LIJDEN. Dat wens ik niemand toe.

Gun jezelf en je naasten de keuze om bewust te kiezen waar je je aandacht op wilt focussen.

If you want to look for obstacles, what’s wrong is always available. But so is what’s right.

Draag zorg voor jezelf,
Draag zorg voor elkaar.
Vraag om hulp als je dit nodig hebt.
Biedt hulp als dat kloppend voelt voor jou.
We moeten dit niet alleen doen.
We kunnen dit ook SAMEN doen.

Spreek meer met en luister minder naar…  jezelf

Spreek meer met en luister minder naar… jezelf

Ik heb nooit gedacht dat ik dit statement ooit zou schrijven.
Dit inzien, hiermee aan de slag gaan is een gamechanger geweest voor mijn mindset.

Niet één keer, niet twee keer, maar meerdere keren per dag spreek ik mezelf toe. Telkens als ik voel dat ik afglijd, dat mijn statische mindset op de loer ligt. De mindset waarin ik goesting heb om er de brui aan te geven, om mezelf te kleineren, me vooral moe te voelen, mijn focus te richten op ‘anderen’ en hun mening, mijn aandacht te richten op wat niet gaat, … 

Misschien herken je het ook?

Je accepteert vol energie een voor jou nieuw en uitdagend project, yes! Of je begint aan een pittige wandeling met best wel wat hoogteverschillen, heerlijk! Of je hebt plannen om eindelijk je leven op de rails te zetten en je neemt je van alles voor, nu ga je er “echt” voor!  

If repetition is the mother of all skills, then praise is the father

En dan begint de uitvoering ervan.

Natuurlijk loopt het niet altijd vlekkeloos en komen we beren op ons pad tegen.

Vanuit mijn statische mindset kan ik me zonder probleem het verhaal vertellen dat ik het niet kan, dat de obstakels op mijn pad een teken zijn van mijn incompetentie, dat dit niets voor mij is, dat dit komt omwille omstandigheden buiten mezelf om, dat dit komt omwille van het toedoen van ‘anderen’, ….

Vanuit deze betekenis, vanuit dit verhaal, is er eigenlijk maar één mogelijkheid: opgeven, en excuses verzinnen waarom het niet kan. Vanuit dit verhaal word ik geleid door de angst van het falen en wil ik mijn gezichtsverlies voorkomen. Ah yes, my ego is in the game then.

Vanuit het bewust kiezen en inzetten van mijn groeimindset weet ik dat ik ten alle tijde meester kan zijn van het verhaal dat ik mezelf vertel. Ik weet dat ik ten allen tijde de regie heb over de betekenis die ik geef aan een gebeurtenis. Ik weet dat de betekenis die ik geef aan een gebeurtenis niet alleen mijn gevoel zal bepalen, maar ook de actie die ik al dan niet zal ondernemen. Het verhaal dat ik mezelf vertel bepaalt dus ook de progressie die ik maak. En de progressie die ik maak leidt tot het gevoel van voldoening. 

Dus, waar zit de gamechanger?

Niet in het blijven luisteren naar alle onzin die ik mezelf kan vertellen. Wel naar het vertellen van verhalen die mij optillen en in beweging brengen en houden.

Are you building yourself up or beating yourself down? Choose wisely.

Als ik nu vastzit in de uitvoering zeg ik dingen tegen mezelf die klinken als:

Ik vind dit leuk;
ik kan dit;
ik heb hiervoor gekozen;
ik heb gekozen om me hier fantastisch bij te voelen;
ik maak vooruitgang;
ik ben aan het leren hoe beter te worden hierin;
ik groei; 
….

Ik zeg meestal een combinatie van deze of andere statements. Ik blijf ze herhalen mét zekerheid in mijn stem en mét een lach op mijn gezicht.

Totdat ik de goesting opnieuw voel om verder te doen.

Dit kan dwaas klinken. Maar dwaas is beter dan jezelf kleineren. Dwaas is beter dan blijven doen wat niet werkt. Dwaas breekt je oud patroon en is PLEZANT.

Dit alleen maar lezen is echt niet genoeg.

Ik nodig je uit om het daadwerkelijk uit te proberen en de shift te ervaren in je mindset. In het begin kan het een aantal minuten duren alvorens je deze ervaart. Maar hoe meer je oefent, hoe vaardiger je wordt, hoe sneller je de shift zal ervaren. Zeker als je de incantatie, want dat is het eigenlijk wel, hardop zegt, assertief, al stappend én met een lach op je gezicht! Je zet je mind en je lichaam dan in om jou te ondersteunen. In plaats van omgekeerd.

Zo herschrijf je stap voor stap je oud verhaal. Zo doorbreek je je oud halsstarrig patroon van vast blijven zitten op een plek waar je niet wilt zitten.

Op een gegeven moment zal je brein je nieuw verhaal als default gebruiken. Omdat het zo dikwijls  de revue gepasseerd is. En het oude verhaal van: ik kan het niet, ik ben hier niet voor gemaakt, dit is te moeilijk, dit is niet voor mij, pffff ik ben altijd zo moe, ….. vervaagt stap voor stap.

Wat heb je te verliezen? Niets!

Wat heb je te winnen? Een tool die je elke dag opnieuw kunt inzetten. Een tool die je stap voor stap helpt om die dingen te doen die je anders zou opgeven omdat je blijft hangen in je verhaal.

Maak zinnetjes die je aan jezelf kan zeggen. In het Nederlands of in het Engels, of in de taal die het gemakkelijkst bekt voor jou. Oefen ze in, hou ze binnen hand- en oogbereik zodat ze er zijn wanneer je ze nodig hebt. Experimenteer. Make it work for You. 

Je zal merken dat hoe meer je jezelf waardeert, hoe meer je andere ook oprecht waardeert. Het ene kan niet zonder het andere. En dan kan er plots veel meer SAMEN dan ooit ervoor. Gewoon omdat jij jezelf bent beginnen toespreken en zien voor wie je bent. Een mooi en prachtig mens!

Ik ben vandaag gaan wandelen. Zeer pittige wandeling. Met veel hoogteverschillen. En hagel en regen op de kop toe. In plaats van te luisteren naar mezelf, te zagen en klagen, te puffen en het moment volledig te missen heb ik mezelf toegesproken. De volgende incantatie heb ik herhaald totdat ik met een stralende breed-smoel-kikker-lach op mijn gezicht in de storm zat te wandelen aan een snelheid die meer op joggen leek dan wandelen, MET plezier en MET voldoening: “Every day, in every way, my body is getting stronger, yes!”.

Eenmaal thuis heb ik mezelf ook nog eens geprezen “I am amazing”.

Waarom is dit belangrijk? Om mijn brein en zenuwstelsel te voeden, zodat ze een volgende pittige wandeling stap voor stap, meer en meer aan dit geweldig gevoel gaan associëren.

Alles wat ik vertel is niet filosofisch. Er is wetenschappelijk materiaal voor handen waarin men ons brein, ons zenuwstelsel, onze hormonenproductie monitort en het effect ziet tussen wat we aan onszelf zeggen en hoe ons lichaam hierop reageert. En de bijdragen die dit dan heeft op onze daadkracht en voldoening.

En ik hoor je al zeggen – want het is ook wat ik mezelf jaren verteld heb – je hebt toch niet de volledige regie over het verhaal? Er zijn toch dingen die gebeuren buiten onze wil om. Er zijn zelfs zeer erge dingen die ons overkomen, waardoor ons leven op zijn kop komt te staan?

Klopt. Daar zijn andere tools voor. De essentie blijft wel hetzelfde. De kracht zit in de betekenis die je aan iets geeft. Deze maakt het verschil tussen al dan niet lijden. Pijn zullen we allemaal van tijd tot tijd ervaren. Maar of we eronder lijden is een keuze, bepaald door het verhaal dat je eraan hangt.

Let’s talk to ourselves in an uplifting way …

Let’s lead our mindset, not follow …

Let’s trust our voice, not doubt …

Let’s start today, and every other day of our life…

Let’s do it for ourselves and each other.

Tweehonderdvijftig verschillende manieren … om af te wassen.

Tweehonderdvijftig verschillende manieren … om af te wassen.

Deze rare titel heeft mijn weekend lichter en plezanter gemaakt. 

Sterker nog, het heeft voor een doorbraak gezorgd. In mijn hoofd en tussen mijn twee oren.

Telkens als ik mezelf betrap op het commentaar willen geven over het HOE van de ander gonsde dit zinnetje als een mantra in mijn hoofd.  

Even toelichten.

Soms kan ik best wel controlerend optreden naar mijn huisgenoten. Dan handel ik alsof mijn manier de énige juiste manier is. Dan denk ik alle waarheid in pacht te hebben. Dan kan ik nogal intolerant optreden en uit de hoogte spreken over hun manier van afwassen, was opplooien, eten maken, aan tafel zitten, …  

Dan bekijk ik hun gedrag met een vergrootglas en verlies ik het groter geheel volledig uit het oog. Inderdaad, dan heb ik duidelijk mijn statische mindset op. Alleen vind ik dat natuurlijk niet op het moment zelf. Op het moment zelf denk ik oprecht dat ik er goed aandoe om hen te zeggen HOE het moet op MIJN manier. En waarom dat de enige goede manier is.

Haha!

Lang leve de kracht van reflectie. Lang leve mijn continue drang van zelfontplooiing en groei. Dat maakt van mij echt een betere persoon. Ondanks de dikwijls pijnlijk confrontatie met mezelf wanneer het kwartje eindelijk valt weet ik dat dit voor mij het pad is om een steeds betere versie van mezelf neer te zetten. Voor mezelf en voor de ander.

                               There is nothing to regret when I learn from my past

LEVEN is ook fouten maken, fouten toegeven, fouten eren voor wat ze me brengen. Het goed verstopt cadeautje van een fout is namelijk de mogelijkheid om te leren en te groeien. Stap voor stap. Op mijn tempo, op het tempo van mijn ervaringen en de reflecties achteraf. 

Waar gaat deze titel nu eigenlijk om?

Deze is gebaseerd op het onderzoek van gezinstherapeute Virginia Satir. Zij ontdekte namelijk dat er “meer dan 250 verschillende manieren zijn om af te wassen, afhankelijk van wie er wast en wat de gebruikte ingrediënten zijn.”  

Tweehonderdvijftig verschillende manieren!

En ik denk dat mijn manier de énige juiste is.

De grap hiervan inzien, mijn grootheidswaanzin onder ogen komen, brengt zuurstof in situaties waarin ik anders vastloop omdat ik vasthoud aan mijn groot gelijk; in situaties waarin een “Ja, maar …. “ repliek nooit ver is. Misschien erken je het ook?

Van die 250 verschillende manieren zullen er zeker een aantal meer efficiënt zijn dan de rest. En mijn manier behoort uiteraard tot de top 3 van meest efficiënte en effectieve. Haha! Ik schrijf dit met een big smile op mijn gezicht.

Do not take yourself too seriously. Laughter is the best medicine.

Alle gekheid op een stokje, of iemand op zoek is naar de meest efficiënte manier –  of openstaat om deze te horen – is afhankelijk van zijn prioriteiten. Dit is niet afhankelijk van mijn prioriteiten, noch van het belang dat ik eraan hecht.

Hoe zou het zijn om mezelf eraan te herinneren wat belangrijk is?

Hoe zou het zijn om mijn aandacht te plaatsen op het feit dat het gedaan wordt en niet HOE het gedaan wordt?

Hoe zou het zijn om elkeen hierin de vrijheid te gunnen? Net zoals ik in alle eerlijkheid die vrijheid nodig heb.

Hoe zou het zijn om te erkennen dat elkeen zijn eigen prioriteiten en doelen heeft en dat dat helemaal ok is?   

Met andere woorden, zoals op het werk, is ook thuis het WAAROM en het WAT belangrijk. Spreken, discussiëren en uiteindelijk overeenkomen over het WAAROM en het WAT is wat telt. Het HOE mag de ander in volle vrijheid, afgestemd op zijn prioriteiten en doelen, invullen.

Zeker ook thuis. Die brug had ik nog niet helemaal gevormd. Daarvoor had ik dus de kennis van het onderzoek naar afwassen nodig. Waardoor het zinnetje “er zijn wellicht nog 249 andere manieren om ….” me hieraan herinnert.

Als ik het HOE loslaat en oprecht nieuwsgierig kijk en luister naar het HOE van anderen leer ik misschien zelf ook iets bij. Wie weet kan ik MIJN manier optimaliseren aan de hand van het HOE van de ander?

The proof of the pudding is in the eating

En dat is precies wat er gebeurd is dit weekend.

Ik heb me meerdere malen per dag herinnerd aan het feit dat er 249 andere manieren zijn om …. Telkens als ik me dat zei moest ik lachen. Wat lichtheid en speelsheid bracht in situaties waar de ander een opmerking van mij had verwacht. Echt een aanrader!

Ik heb meerdere malen per dag de intentie geplaatst om oprecht nieuwsgierig te zijn in de manier van de ander… Waaruit ik geleerd heb dat ik meer tijd heb om andere leuke dingen te doen. Want, ik heb geleerd dat hun manier niet fout is. En als het niet fout is en voldoet aan het WAAROM en het WAT, waarom dan nog tijd en energie verkwisten in het overtuigen van de ander van MIJN manier?

En zo vervagen de fictieve grenzen van JIJ en IK, van WIJ en ZIJ en wordt alles meer SAMEN.

Het “enige” dat het vergt is in je eigen spiegel durven kijken en met rauwe eerlijkheid de volgende vragen te beantwoorden: Wat in mijn denken en voelen verhindert het meer samen? Wat in mijn denken en voelen voedt het conflict?

Magic happens when you stop willing to change another,
and start willing to change yourself

Bepaal samen het WAAROM en het WAT …. En telkens als je tussen wilt komen in de uitvoering kan je jezelf eraan herinneren dat er nog 249 andere manieren zijn om ….

Een fijne manier van loslaten en misschien heeft het voor jou hetzelfde effect als voor mij. 

Hoe laat jij los wat je niet meer dient?

Wat zeg jij tegen jezelf ?

Elke dag een klein stapje in jouw richting

Elke dag een klein stapje in jouw richting

Er zijn zo van die dagen …
Dat het even tegen zit, dat het even vast zit, dat het niet loopt zoals je zelf zou willen, dat wat je doet niet overeenkomt met wat je weet dat je eigenlijk zou moeten doen …

Je weet wat je wilt. Je weet waarom je het wilt. Je hebt zelfs een plan bedacht hoe er te geraken.
En toch lukt het niet zo goed op van die dagen ….

Herken je dit?
Of misschien herken je dit bij mensen rondom jou? 

Wat ik ondertussen geleerd heb is dat het dan zeker niet helpt om mezelf hard aan te pakken. Mijn  “innerlijke schuldeiser die zijn stem verheft herken ik goed:

  • Soms probeert hij de schuld te leggen bij de context, de situatie: “Als het zus of zo zou geweest zijn dan … “. Hoe juist mijn verhaal ook mogen zijn, het helpt me niet vooruit. Integendeel, het voedt enkel mijn faalangst nog meer.
  • Soms probeert hij de schuld bij anderen te zoeken: “Ik ben nu in deze situatie omwille van Piet, of Pol, of …”. En ook hier, het kan oprecht helemaal waar zijn, maar het helpt me niet vooruit. Het geeft me “tijdelijk” een gerust gevoel, doordat het in mijn oor fluistert dat er niets mis is met mij, dat het aan de ander ligt, dat ik dus niet hoef te veranderen”. Met als gevolg dat ik  ook niets doe.
  • Soms zoekt mijn “innerlijke schuldeiser” de schuld bij mezelf. Als het ware een  naweeverschijnsel van mijn perfectionisme: De overtuiging dat als ik de dingen niet “au serieux” neem ik niet verantwoordelijk ben, niet waardig ben. Vanuit mijn perfectionisme staat dingen “au serieux” nemen gelijk aan keihard tegen mezelf zijn. Het staat gelijk aan mezelf nooit goed genoeg vinden. En ook dit stemmetje van die “innerlijke schuldeiser” helpt me geen snars vooruit. Ik verzeil alvorens ik het goed en wel besef in een beklemmende mallenmolen van gedachten en emoties. 

Dit zijn allemaal stemmetjes gericht op het in stand houden van mijn statische mindset. Ze belemmeren me stuk voor stuk om de nodige actie te ondernemen om te bereiken waar ik naar verlang.

Ik herken deze stemmetjes sneller en sneller. Met een duidelijk zicht op de werkelijke realiteit in plaats van te blijven hangen in het verhaal. Zodat ik kan mezelf terug kan empoweren en ik terug kan doen wat wel helpt.

Wat kan wel helpen op van die dagen?

Een simpel soort van vragen …
Wat is er nu toch nog mogelijk?
Welke stap kan ik nu toch nog zetten, ook al is dat niet de stap die ik wou zetten (of van mezelf verwacht om te zetten)? Wat is er vandaag wel binnen mijn bereik?
Waar kan ik nu wel voor kiezen?

Ondanks alle verhalen – die reëel en waar zijn – alleszins voor mij.

Ik blijf me deze soort vragen stellen totdat ik een antwoord heb. Vanuit de wetenschap dat er altijd nog iets mogelijk is in de richting van wat ik wil. Dat is gewoon zo. Hoe klein het antwoord ook mogen zijn. Elke microstap die ik op dit moment kan benoemen en zetten zal de “innerlijke schuldeiser” doen zwijgen en mij helpen mijn kracht terug te omarmen. Mezelf terug te empoweren. Mijn groeimindset teug aanwakkeren.   

Soms is “hulp vragen” een eerstvolgende microstap. En dan kan de vraag “Wat heb ik nodig om hulp te vragen?” je misschien begeleiden.

Soms is dat gewoon een veel kleinere stap zetten dan je van jezelf verwacht. Deze morgen bijvoorbeeld heb ik slechts een work-out van 9 minuten gevolgd in plaats van de 45 minuten die op de planning stond. 

Is dat wat ik van mezelf verwacht had? Neen.

Is dat erg? Neen! Want ik heb ondanks “zo’n dag” toch nog bewogen in de richting van mijn doel “vitaal en energiek lichaam”. En me voldaan gevoeld omdat ik niet opgegeven heb vanuit mijn zwart-wit denken, alles-of-niets. Er zijn zoveel meer tinten in het leven die ook mooi zijn. Die het ook waard zijn om ontdekt te worden.

Dit is de periode van het jaar dat de meeste nieuwjaar intenties sneuvelen. Niet omdat ze onrealistisch zijn. Wel omdat we zwaar onderschatten wat we op lange termijn kunnen bereiken en overschatten wat we op korte termijn kunnen realisteren.

It’s all in the mindset, in the story, in the meaning we give it.

Laat die van jou niet sneuvelen. Help jezelf en maak van  <<Wat is er nu wel mogelijk?”>> je bondgenoot. Gun jezelf het voordeel van die ene kleine micro stap in jouw richting. 

Zet die ene micro-stap na de andere, hoe klein ook. Totdat het momentum er terug is om een iets grotere stap te zetten. En ondertussen leiden al die micro-stappen samen naar een mooiere plek dan nu gewoonweg opgeven. Zelfs al zou dat momentum even uitblijven.   

Als dit momenteel niets voor jou is, omdat jij nog helemaal aangedreven wordt door je doelen, je eigen richtingaanwijzers, dan kan jij misschien mensen rondom jou helpen. Mensen die je ziet opgeven, die je excuses hoort vertellen, die het geloof in zichzelf weer even aan de kant aan het schuiven zijn. Misschien helpt het dat jij hen even expliciet laat weten dat jij wel in hen gelooft. Misschien helpt het dat jij hen eraan herinnert dat een microstap zetten heel moedig is op momenten dat men wilt opgeven, op “zo’n dagen…”.

As of this moment I say YES to me AND to the person I am becoming;

As of this moment I say YES to you AND to the person you are becoming;

Let’s do it together;

Let’s meet each other in the messy middle to remember the WHY;

To support each other in our change towards our direction;

Welke kleine micro stap kan jij alsnog zetten in de richting van je doel?

Wie kan jouw hulp vandaag even gebruiken om alsnog in zichzelf te geloven?

Je intentie drijft alles

Je intentie drijft alles

Ik weet dit allemaal. En toch trapte ik met mijn beide voeten in de valkuil van het niet helder hebben van mijn intentie.

Ik bel naar een vriend. We moeten nog iets “ambetant” regelen. Gezien het iets gevoeligs is, heb ik een heldere intentie geplaatst alvorens te bellen. Mijn intentie is duidelijk: “Ik sta achter mezelf én ik sta achter onze vriendschap. Ik wil vanuit een plek van compassie, voor mezelf en hem, mijn grenzen aangeven”. Dit helpt me eraan herinneren hoe ik in het gesprek ga, hoe ik luister. Dit helpt me om mezelf eraan te herinneren dat ik de ander eerst wil bergrijpen alvorens te reageren, dat ik voor een SAMEN wil gaan en niets wil forceren. 

Hij neemt niet op dus stuur ik een berichtje met de vraag om mij even terug te bellen.

’s Anderendaags belt hij terug terwijl ik in het midden van iets anders zit. Ik neem onbezonnen op en je kan al raden wat het vervolg is… 

Energy flows where intention goes

Toen ik de dag ervoor belde was mijn intentie helder. Ik was aan het stuur van mijn denken en doen.

Nu word ik overvallen in het moment, vergeet de intentie van gisteren en neem op. Ik wil dat “ambetant” gesprek zo snel als mogelijk van de baan hebben. Met alle gevolgen van dien natuurlijk. Hij neemt het slecht op, voelt zich gestuurd, gemanipuleerd. Ik voel me niet gezien, niet begrepen en word boos. Hij wordt cynisch. Waardoor ik me enkel nog bozer en gefrustreerder voel worden…

Resultaat: mijn emoties zitten met mij op een achtbaan. Het gesprek loopt de verkeerde kant op. Ja, ik sta nog steeds achter mezelf, maar niet meer achter onze vriendschap. Ik voel me gevangen in het “wie heeft gelijk”-spelletje. 

En dat wil ik niet. Dus breek ik het gesprek af in de zin van “Ik ga je laten want anders ga ik dingen zeggen waar ik spijt van ga krijgen en dat wil ik niet.”

Met andere woorden, ik kies voor een time-out.

Herken je een dergelijk tafereel?

Van zodra ik de telefoon had neergelegd en bekomen was van de golf van emoties en bijbehorende “niet zo mooie” gedachten, stel ik mezelf de vraag “Hoe ben ik hier in hemelsnaam beland? “

En het antwoord was glashelder, zoals zo dikwijls na de feiten, out of the heat of the moment.

Een heldere intentie werkt als een stuwende kracht in de richting van wat ik wil, van wie ik wil zijn. Geen intentie plaatsen heeft gemaakt dat ik vasthaak aan alles wat gezegd wordt. Ik ben niet in staat geweest om hoofd- van bijzaken te onderscheiden in dat wat voor mij belangrijk is. Ik was even mijn “vlag” vergeten.

Telkens als ik op een plek beland waar ik niet graag vertoef heb ik mezelf ondertussen geleerd om mijn labo-jas aan te trekken. Dat is een manier om aan auto-reflectie te doen waarbij je jezelf ook de vraag stelt “Een volgende keer, gelijkaardige situatie, wat zou je dan anders kunnen denken, voelen of doen, om alsnog mijn intentie waar te maken?”.

Einstein zou gezegd hebben :

Insanity is doing the same thing over and over again and expecting different results

Deze methode helpt mij om zoveel als mogelijk “krankzinnigheid” te voorkomen ;o).

De kracht van deze methode zit in die vraag: “Een volgende keer, in een gelijkaardige situatie, wat zou ik dan anders kunnen denken, voelen of doen – om alsnog mijn intentie waar te maken?”.

Je rust jezelf namelijk uit met oplossingen voor een eventuele volgende keer, zodat je jezelf meer kans geeft om het anders aan te pakken. Je brein maakt geen verschil tussen de realiteit en een voorstelling ervan. Door effectief op deze vraag te antwoorden creëer je nieuwe neurologische paden. Deze komen naast je oude platgetreden paden (je patronen) te liggen. En hoe meer je dit nieuwe pad bewandelt – in de realiteit, of in een voorstelling ervan – hoe meer je jezelf de kans gunt om dit nieuwe pad als default te leven.  

Dit is de kracht van visualisatie. Zo worden topsporters ook gecoacht. Zo ontwikkelen we actief onze groei-mindset.  

Nieuwsgierig naar mijn “take-aways” naar aanleiding van dit voorval?

  • Bewust kiezen of het moment voor mij een goed moment is.
  • Alleen maar opnemen als ik mijn intentie opnieuw helder heb.
  • Blijven beroep doen op een time-out. Het heeft me namelijk geholpen om het niet te “erg” te laten ontsporen. 
  • Het vraagt moed om nu terug te bellen. Ik ben bereid om de eerste stap te zetten en “het nog moeilijker gesprek ondertussen” aan te gaan, gezien ik nog steeds achter deze vriendschap wil staan. 

By the way, het plaatsen van intenties is altijd waardevol. Niet enkel als het over “iets” ambetant” gaat.

Alvorens ik een interactie aanga probeer ik me zoveel als mogelijk aan het plaatsen van een intentie te herinneren. Perfect ben ik verre van, wel groeiende, stap voor stap. En deze progressie in mezelf zien en erkennen geeft me een gevoel van voldoening. Ondanks the messy situaties die ik soms nog tegenkom.

En mijn intenties zijn niets groots. Het zijn gewoon herinneringen van wie ik wil zijn in de interactie. Bijvoorbeeld “ik wil verbinden”; “ik wil echt luisteren en horen hoe het met de ander gaat”; “ik wil iets delen”; “ik ga de ander helemaal laten uitspreken”; “ik wil hulp vragen”; ….. Ik wil in interactie gaan op een manier die belangrijk is voor mij. Op een manier die past bij mijn beste versie van mezelf. Dat is voor elk van ons verschillend. Dat maakt het uitdagend en boeiend; verrijkend en spannend. Dat maakt ons uniek. En onze kracht en rijkdom zit in onze diversiteit. Ga maar eens wandelen in een woud. Het is de diversiteit in de kleine en grote dingen die ons verrast en aanspreekt.

Wie wil jij zijn? Met welke intentie ga jij je volgende interactie aan?  

Jouw mindset in onzekere tijden

Jouw mindset in onzekere tijden

Ondertussen is 2021 een feit. Wat gaat de tijd toch als een trein.

Snel. Razend snel.

Soms zo snel dat we dreigen te vergeten wat echt belangrijk is. 

Ik deel graag met jou wat ik ons wens:

  • Laten we samen ontdekken wat mogelijk is, ondanks de beperkingen
  • Laten we samen dromen en creëren, broeien en groeien
  • Laten we samen lachen en wenen, eten en spelen
  • Laten we samen ontdekken wat ons verbindt, respect opbrengen voor wat ons verschilt
  • Laten we samen zijn als mensen met een hart

Deze wens probeer ik dagelijks in de praktijk te brengen door me de volgende leidende vraag zoveel als mogelijk te herinneren:

Draagt wat ik nu wil zeggen, wat ik nu ga doen, bij tot het SAMEN? Of draagt het eerder bij tot angst, tot polariteit?”

Een vraag die me al vele keren dit jaar mijn woorden heeft doen inslikken, of anders formuleren.
Een vraag die mij helpt om meer die persoon te zijn die ik wil zijn.

Het gaat niet om perfect te zijn. Die les heb ik zoveel jaren geleden geleerd. Er zijn nog best wel momenten dat ik me deze vraag niet herinner. So what, dan leer ik er weer eens uit ;o).

Het gaat om de intentie en om het groeien van het in praktijk zetten hiervan.

Ik wil me zoveel mogelijk groei hierin gunnen.

Uit ervaring weet ik ondertussen dat ik dan maar best geheugensteuntjes gebruik. Want enkel een intentie plaatsen en vervolgens loslaten werkt niet voor mij. In de ban van de waan van elke dag verwatert dat als sneeuw voor de zon.

Dus, heb ik deze vraag op een grote poster geschreven en op de muur in mijn bureau geplakt. Ik heb deze vraag ook als screensaver in mijn telefoon gestoken. En zelfs op een post-it aan de achteruitkijk spiegel in de wagen geplakt. Om me zoveel als mogelijk aan mijn intentie te herinneren.

Het huidig klimaat leidt naar dualiteit. Elkeen van ons denkt het monopolie op de waarheid te hebben:

  • Masker, geen masker?
  • Strikt de regels naleven, of af en toe vrij interpreteren omdat het “wellicht” toch niet zo strikt bedoelt zal zijn?
  • Vaccineren, niet vaccineren?
  • Reizen, niet reizen?

If you judge people, you have no time to love them

Als mens vormen we snel een oordeel over de ander. Zeker als deze niet tot dezelfde conclusie komt als ons. Hier bezondig ik mezelf nog te regelmatig aan tot mijn grote spijt.

De uitdaging voor 2021 ligt in het respecteren van elkaars waarheid. Ook al druist die tegen onze waarheid in.

De uitdaging voor 2021 ligt in het willen luisteren en begrijpen van de ander zijn perspectief. Zonder per definitie de ander van ons groot gelijk te willen overtuigen. Enkel maar omdat de ander, en dus wij ook, het waard zijn om gezien te worden en gehoord te worden.

De uitdaging ligt er ook voor mij.

Ik ben bereid om deze uitdaging aan te gaan. Ik ben bereid om stap voor stap mijjn steentje bij te dragen. Nog meer dan de voorbije jaren ben ik bereid om mijn statische mindset, die af en toe om de hoek komt kijken, te herkennen en erkennen. Ik ben bereid om stap voor stap, nog meer dan de voorbije jaren, bewust te kiezen voor een groei-mindset.

Want zonder deze bereidheid is geen “echte” verbinding mogelijk.

Zonder “echte” verbinding is geen innovatieve co-creatie mogelijk. 

Net dat wat ik nodig heb om mezelf, mijn gezin, mijn bedrijven, mijn bijdrage aan onze maatschappij opnieuw samen uit te vinden.
Net dat wat we nodig heb om onszelf, onze gezinnen, onze bedrijven, onze bijdragen aan onze maatschappij opnieuw samen uit te vinden.

En om ons allemaal er even aan te herinneren dat er echt heel veel waarheden zijn, even deze teaser, je kent het heus al…

Wie zie jij in dit portret?

Een jonge elegante dame?
Of eerder een oude heks-achtige vrouw?
Of nog iemand anders?

Dit is een “labo-voorbeeld”. Ik bedoel, hierin verwacht je als participant op voorhand al dat er verschillende perspectieven, verschillende antwoorden. Dus zoek je naar de verschillende mogelijkheden.

Wat als dat in het “echte” leven ook zo is? Wat als niemand, echt niemand – ik, noch jij – een monopolie heeft op de waarheid? Wat als de graantjes van wijsheid in deze verschillen zitten?

Dat maakt het “SAMEN” er niet gemakkelijker op. Wel rijker en boeiender. Niet? 

Maak er een mooi verbindend 2021 van!